Χαρά Κοσεγιάν

Φιλόλογος, διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών και λογοτέχνης.
Subscribe

Archive for September, 2010

Χιλιάδες άτομα ανά τον κόσμο μαθαίνουν την ελληνική γλώσσα

September 29, 2010 By: Χαρά Κοσεγιάν Category: Ειδήσεις No Comments →

Δημοσιεύτηκε στo Alfavita
Χιλιάδες άτομα ανά τον κόσμο μαθαίνουν την ελληνική γλώσσα

Στρατιωτικοί, συνταξιούχοι, διερμηνείς-μεταφραστές, εργαζόμενοι στον τουρισμό, φοιτητές τμημάτων ελληνικών σπουδών, κλασικοί φιλόλογοι και φυσικά ομογενείς είναι μερικές μόνον από τις κατηγορίες ατόμων που συμμετέχουν στις ετήσιες εξετάσεις του πιστοποιητικού ελληνομάθειας του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας (ΚΕΓ).

Της Φιλομήλας Δημολαΐδου – ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, 12/7/2010
Η φράση των αγγλόφωνων «it’ s all Greek to me» («είναι όλα ελληνικά για μένα» κατά το «είναι όλα κινέζικα για μένα» στη χώρα μας) δεν βρίσκει σύμφωνους τους περισσότερους από 3.800 υποψηφίους που λαμβάνουν μέρος στις εξετάσεις του πιστοποιητικού ελληνομάθειας, οι οποίες γίνονται κάθε χρόνο σε 128 εξεταστικά κέντρα σε όλες τις ηπείρους. Στο ερώτημα «ποιοι είναι τελικά αυτοί οι περίεργοι τύποι που μαθαίνουν ελληνικά;» μας απαντά η Νιόβη Αντωνοπούλου, καθηγήτρια Γλωσσολογίας του ΑΠΘ και επιστημονική υπεύθυνη του ΚΕΓ για τη στήριξη της ελληνικής γλώσσας. Τα εξεταστικά κέντρα της Ευρώπης γεμίζουν κατά πλειοψηφία (60%) από ομογενείς. Οι υπόλοιποι είναι είτε φοιτητές τμημάτων ελληνικών σπουδών και κλασικοί φιλόλογοι, που θέλουν να μάθουν εκτός από αρχαία και νέα ελληνικά, είτε μεταφραστές-διερμηνείς, χομπίστες αλλά και συνταξιούχοι. «Σε πολλά τμήματα ελληνικής γλώσσας παρακολουθούν μαθήματα συνταξιούχοι, είτε γιατί θέλουν να περνούν δημιουργικά το χρόνο τους είτε γιατί ορισμένοι από αυτούς έχουν σπίτια στην Ελλάδα ή τους αρέσει να έρχονται εδώ για διακοπές», σχολίασε η κ. Αντωνοπούλου.
Στις ΗΠΑ τα πράγματα είναι πιο εύκολα, αφού περίπου το 95% των εξεταζομένων είναι ομογενείς, δεύτερης ή τρίτης γενιάς, οι οποίοι δεν γνώριζαν καθόλου τη μητρική γλώσσα τους. Στην Αφρική οι ιεραπόστολοι κάνουν καλή δουλειά σε ό,τι αφορά τη διάδοση της ελληνικής γλώσσας, στην Κίνα τα σκήπτρα της εκμάθησής της κρατούν στρατιωτικοί, ενώ στην Ιαπωνία φαίνεται ότι οι ντόπιοι θέλουν να γνωρίζουν τι λένε οι επιγραφές που θα φωτογραφίσουν, όταν θα έρθουν στην Ελλάδα. Βέβαια αυτοί που μαθαίνουν σήμερα ελληνικά και δεν καταλήγουν στα εξεταστικά κέντρα είναι πολύ περισσότεροι. Πολύ λιγότεροι όμως σε σχέση με τις προηγούμενες δεκαετίες. Οι περίπου 400 πυρήνες ελληνικών σπουδών ανά τον κόσμο περνούν τη δική τους κρίση. Μπορεί κάποτε, μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η ελληνική να ήταν η γλώσσα των λογίων, όμως το θεμέλιο του ανθρωπισμού κλονίστηκε και κατά συνέπεια επήλθε και μείωση του ενδιαφέροντος για τις ανθρωπιστικές σπουδές.

Η πιστοποίηση των ελληνικών
Με πρόσφατο προεδρικό διάταγμα τα επίπεδα πιστοποιητικού της ελληνικής γλώσσας ορίστηκαν σε έξι (ήταν τέσσερα), με αύξοντα βαθμό δυσκολίας, τα οποία συμβολίζονται με κεφαλαία γράμματα της ελληνικής αλφαβήτου, Α1, Α2, Β1, Β2, Γ1, Γ2, και αντιστοιχούν στα επίπεδα της γλωσσομάθειας του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Στις εξετάσεις, που διεξάγονται κάθε χρόνο το Μάιο, συμμετέχουν ύστερα από αίτησή τους ομογενείς και αλλογενείς, ηλικίας μεγαλύτερης των 8 ετών. Το πιστοποιητικό ελληνομάθειας χορηγείται σε όσους έχουν παρακολουθήσει προγράμματα ή μαθήματα της ελληνικής γλώσσας εκτός του οργανωμένου ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό και έχουν συμμετάσχει με επιτυχία στις εξετάσεις του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας. Αξίζει να σημειωθεί ότι με το προεδρικό διάταγμα καθιερώθηκε πλέον και επίπεδο Α1 για παιδιά ηλικίας 8 έως 12 ετών, καθώς μέχρι τώρα δικαίωμα συμμετοχής είχαν τα παιδιά άνω των 12 ετών.
Για καθένα από τα έξι επίπεδα γλωσσομάθειας συντάσσονται θέματα για τις τέσσερις δεξιότητες, δηλαδή κατανόηση γραπτού και προφορικού λόγου, παραγωγή γραπτού και προφορικού λόγου με ανάλογο βαθμό δυσκολίας. Για περισσότερες πληροφορίες για το πιστοποιητικό ελληνομάθειας οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθυνθούν στην ιστοσελίδα του ΚΕΓ www.greek-language.gr
——————————————————————————–
Επιστροφή στα βασικά για τη σωστή εκμάθηση των ελληνικών
Η αναμόρφωση της γλωσσικής παιδείας στην Ελλάδα έχει γίνει αντικείμενο συζήτησης πολλές φορές, ιδιαίτερα μετά την εισβολή της εικόνας ακόμη και στα… γραπτά κείμενα, θέμα για το οποίο είναι γνωστές στους πάντες οι κόντρες, οι ασυμφωνίες και τα «στρατόπεδα» των φιλολόγων. Μία πρόταση είναι και αυτή που κατατίθεται μέσα από την έρευνα «Το επίπεδο γλωσσικής κατάκτησης των μαθητών, όπως διαπιστώνεται στην α’ γυμνασίου: βελτιωτικές προτάσεις», που διενήργησε η σχολική σύμβουλος φιλολόγων Δωδεκανήσου Χαρά Κοσεγιάν σε μαθητές και καθηγητές πέντε γυμνασίων του νομού Δωδεκανήσων.
Όπως αναφέρεται στην έρευνα, που παρουσιάζεται στο περιοδικό «Φιλόλογος», ο επαρκής χειρισμός της ελληνικής γλώσσας και η κατάκτηση των γλωσσικών δεξιοτήτων απασχολούν το σύνολο της εκπαιδευτικής κοινότητας ήδη από τις πρώτες ημέρες της εισόδου των μαθητών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, καθώς αποτελούν γενική διαπίστωση οι μεγάλες αδυναμίες τους σε όλα τα επίπεδα χρήσης της γλώσσας. Οι καθηγητές υποστηρίζουν ότι οι μαθητές δεν μπορούν να εκφράσουν τις απόψεις τους σε επίπεδο επικοινωνίας στον προφορικό λόγο, ώστε να κάνουν ικανοποιητικά διάλογο με τους συμμαθητές τους, αλλά ούτε και στο γραπτό λόγο μπορούν -ορθογραφημένα και ικανοποιητικά συνταγμένα- να αναπτύξουν παραγράφους, ενώ πολλές δυσκολίες αντιμετωπίζουν και στην εκφραστική ανάγνωση των γραπτών κειμένων.
Οι φιλόλογοι σύμφωνα με τη σχολική σύμβουλο προτείνουν «την επιστροφή στα βασικά», πρόταση υπαγορευμένη από την ίδια ανάγκη με εκείνου του ομώνυμου κινήματος, φοβούμενοι ότι εστιάζοντας σε μαξιμαλιστικούς στόχους απομακρυνθήκαμε από την ουσία. Οι μαθητές δεν έχουν καλλιεργήσει ατομικές και κοινωνικές γλωσσικές δεξιότητες, ώστε η ένταξη στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση να γίνει ομαλά και απρόσκοπτα. Για να προχωρήσουν όμως προς τα συνθετότερα και υψηλότερα, χρειάζεται να υπάρχει μία βασική γραμμή εκκίνησης για όλους. «Δεν σκοπεύουμε στην προσκόλληση στα λίγα αλλά στην πρόοδο όσο το δυνατόν περισσότερων μαθητών, που χρησιμοποιώντας τις στέρεες βάσεις θα προχωρήσουν. Αυτό, για να συμβεί, πρέπει να αποφεύγεται το χάος μέσα στις τάξεις, που δημιουργεί η αίσθηση ότι κάποιοι απέχουν πολύ από τους πρώτους, ότι δεν μπορούν να καλύψουν ποτέ το μεταξύ τους κενό, με φυσικό αποτέλεσμα την παραίτησή τους από κάθε προσπάθεια».

Κριτική από Χριστο Τσολάκη,

September 29, 2010 By: Χαρά Κοσεγιάν Category: Κριτική βιβλίων No Comments →

Κριτική από Χριστο Τσολάκη,
Kαθηγητή ΠΤΔΕ ΑΠΘ
Καθηγητή Φιλοσοφικής σχολής ΑΠΘ

XαρA ΚοσεγιAν,
ΛουκιανοY  ΑληθΗΣ ΙστορΙα Α΄
Με σκίτσα των µαθητών του Γυµνασίου
Ιαλυσού και υπέρτιτλους στα αρχαία
ελληνικά,
εισαγωγή-µετάφραση-σχόλια,
εκδ. Μετα

ίχµιο, Δηµοτική Βιβλιοθήκη
Ιαλυσού, 2008.

Κάπου εξήντα σελίδες μεγάλου σχήματος,  με χοντρά εξώφυλλα και εκλεκτό  χαρτί •άρτιο εκδοτικά•το «Μεταίχμιο» έβαλε όλην του την τέχνη και την πείρα•  έξοχο το εξώφυλλο, το οποίο επιμελήθηκε η Χρυσή Συριανόγλου.  Καρπός της διδακτικής συνεργασίας της  Χαράς Κοσεγιάν και του Α2 Τμήματος του  Γυμνασίου Ιαλυσού του σχολικού έτους  1989-1990. Είκοσι συνολικά οι μαθητές και  οι μαθήτριες που συμμετείχαν στο  πρόγραμμα της διδασκαλίας της  «Αληθούς Ιστορίας Α΄» του Λουκιανού και που πέρα από την άλλη συμμετοχή  τους δημιούργησαν και τα σκίτσα που  ολοκληρώνουν την εκδοτική εμφάνιση  του έργου. Αποτέλεσμα συνεργασίας  καθηγήτριας και μαθητών είναι και οι  υπέρτιτλοι που αναδύονται από το  αρχαιοελληνικό κείμενο, δηλαδή είναι  γραμμένοι στα Αρχαία Ελληνικά•το όλον  έργο η κ. Κοσεγιάν το αφιερώνει στους  συνεργάτες της μαθητές και στον γιο  της. Χωρισμένο σε επτά μέρη φιλοξενεί: α) δύο θετικούς για την προσπάθεια  προλόγους, του Καθηγητή της Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο  Αθηνών Ανδρέα Βοσκού και του Στέργιου Στάγκα, του δημάρχου Ιαλυσίων, και β) δύο δικά της ενημερωτικά κείμενα: στο  πρώτο, που φέρει τον τίτλο «Εισαγωγικό  σημείωμα», καταχωρίζει σε μια σύντομη σελίδα πληροφορίες που παραπέμπουν στον τρόπο συνεργασίας της με τους  μαθητές της, ώστε να παραχθεί το εν  λόγω έργο• στο δεύτερο κείμενο, που τιτλοφορείται «Γενική εισαγωγή», μας  προσφέρει σε έξι πυκνογραμμένες  σελίδες πολύτιμες πληροφορίες: για τη  ζωή και το έργο του Λουκιανού• για τις  αρχές πάνω στις οποίες στηρίχτηκε η  μετάφραση του αρχαίου κειμένου•για  τους παράγοντες και τις σχολικές και  γενικότερα εκπαιδευτικές και  φιλολογικές συνθήκες που την οδήγησαν  στην επιλογή του συγκεκριμένου προγράμματος και της «Αληθούς  Ιστορίας Α΄» του Λουκιανού. Ακολουθούν η μετάφραση του έργου και  το αρχαιοελληνικό κείμενο δίπλα δίπλα  σε δύο στήλες της ίδιας σελίδας  (αριστερά η μετάφραση, δεξιά το αρχαίο  κείμενο)•η απέναντι σελίδα φιλοξενεί  τα σκίτσα των μαθητών με ό,τι κάθε φορά  τα συνοδεύει. Δηλαδή, μετάφραση, αρχαίο κείμενο και σκίτσα της απέναντι  σελίδας δημιουργούν ελκυστικά σαλόνια  ευχάριστα στον αναγνώστη του έργου. Τη  μετάφραση την ακολουθούν  διευκρινιστικές σημειώσεις τεσσάρων  σελίδων, οι οποίες δεν υπεισέρχονται  σε θέματα φιλολογικών ερίδων και  προτιμήσεων της μιας ή της άλλης  γραφής, αλλά αναφέρονται σε ζητήματα  κατανόησης του κειμένου είτε αυτά είναι πραγματολογικά, είτε  εννοιολογικά είτε άλλα. Η  βιβλιογραφία, με την οποία κλείνει το  έργο, είναι επιλεκτική και περιέχει  αξιόλογα έργα Ελλήνων και ξένων  μελετητών του Λουκιανού. Άρτιο το έργο της κ. Κοσεγιάν και των  μαθητών της. Άρτιο και  μοναδικό•μοναδικό όχι γιατί μια  καθηγήτρια συνεργάστηκε σοβαρά και  γόνιμα με την τάξη της, για να  αναστήσει στον αιώνα μας ένα κείμενο  της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας, όχι  γι’αυτό• τέτοιες περιπτώσεις  βρίσκουμε και άλλες στη νεότερη  βιβλιογραφία μας• μοναδικό το θεωρώ  από την άποψη του τρόπου και των  ποιοτικών αποτελεσμάτων αυτής της  συνεργασίας, η οποία οδήγησε σε μια  ασυνήθιστη για τα ελληνικά δεδομένα  έκδοση αρχαιοελληνικού κειμένου.  Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί  αρχαιοελληνικό κείμενο, που γράφτηκε  εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια, να  στεγάζεται σε εκδοτικό σχήμα που  συνηθίζεται μόνο για εκδόσεις έργων της σύγχρονης παιδικής λογοτεχνίας!  Πρωτοτυπία εκδοτική, η οποία εκπηγάζει  από τα δεδομένα του έργου που μιλούν με  την παιδική ψυχή. Αυτό είναι το καίριο. Πόσο καίριο είναι το αντιλαμβάνεσαι,  το νιώθεις, θα έλεγα, από τη στιγμή που παίρνεις στα χέρια σου το βιβλίο και  εντυπωσιάζεσαι από τα σκίτσα του  εξώφυλλου, τα οποία έχουν εκπονήσει  μαθητές εμπνευσμένοι από έργο  πνευματικού προγόνου τους με παιδική  μεγαλοφυή ψυχή. Δεν γερνούν ποτέ αυτές  οι ψυχές που φέρουν τη δωρεά της  παιδικής μεγαλοφυΐας. Μένουν παιδικές  για να συναντούν τα παιδιά όλων των  αιώνων. Αρκεί να υπάρξουν οι  κατάλληλες συνθήκες…Αυτό ακριβώς έκαμε η κ.  Κοσεγιάν •δημιούργησε με την τέχνη της  και την τεχνική της τις συνθήκες μέσα  στις οποίες αναβίωσε ένα έργο γραμμένο  από παιδί για παιδιά όλων των εποχών και όλων των ηλικιών. Τι άλλο από παιδί  θα μπορούσε να είναι ο μέγας Λουκιανός!  Και ποιος τον νιώθει καλύτερα από ένα  παιδί που από τη φύση του είναι  καμωμένο να συλλαμβάνει όσο κανένας   άλλος τα μηνύματα των αχαλίνωτων  ιστοριών της επιστημονικής φαντασίας.  Τα παιδιά δεν διάβασαν και δεν  διαβάζουν τον νεότερο ομόλογό του, τον Ιούλιο Βερν; Όσο για την αρχαιοελληνική γλώσσα που απέχει από τη δική τους, αυτό δεν τους απασχολεί•το πρόβλημα δεν είναι δικό  τους• είναι των φιλολόγων που πάνω από το τετραγωνισμένο κεφάλι τους δεν «θα  λαλήσει ποτέ αηδόνι». Στις δικές τους  τις ψυχές, όσο παραμένουν παιδικές,  μόνο αηδόνια λαλούν μεθυσμένα από το  ίδιο τους το κελαηδητό. Αυτή είναι η  υπεργλώσσα των παιδιών, που διαπερά  όλες τις γλώσσες και βρίσκει την όμοιά  της, κι ας απέχει από τη δική τους  χιλιάδες και βάλε χρόνια. Αρκεί να  είναι γνήσια παιδική. Όπως του  Λουκιανού. Τη νιώθουν τα παιδιά αυτήν  τη γλώσσα και τη χαίρονται, κι ας μην  την έχουν διδαχθεί συστηματικά.  Άλλωστε, ποια γλώσσα ποια παιδιά έχουν μάθει με συστηματική διδασκαλία;Η επιτυχία, λοιόν, της κ. Κοσεγιάν  οφείλεται, πιστεύω, κατά πρώτο και  κύριο λόγο στο γεγονός ότι επέλεξε κείμενο γραμμένο στην παιδική  υπεργλώσσα. Το επισημαίνει και η ίδια  χρησιμοποιώντας, ωστόσο, άλλην οπτική  και άλλους όρους. Γράφει:«Γι’ αυτούς τους λόγους η Αληθής  Ιστορία –με την πλούσια και γόνιμη  φαντασία, το πηγαίο χιούμορ, την ευφυή  παρωδία, την πρωτοτυπία στην έκφραση–  έμοιαζε η καλύτερη δυνατή επιλογή.  Επιπλέον, προσέφερε τη δυνατότητα  διδασκαλίας ολοκλήρου κειμένου, το  οποίο οι μαθητές θα μπορούσαν να δουν  ταυτόχρονα στον πρωτότυπό του λόγο,  αλλά και στη νεοελληνική του απόδοση,  ώστε να αισθανθούν αυτή την μοναδική  χαρά της απευθείας συνάντησης  απομακρυνόμενοι από τη διαμεσολάβηση  τρίτων».Τι άλλο μπορεί να είναι παρά  γνωρίσματα παιδικής υπεργλώσσας η  πλούσια και γόνιμη φαντασία, το πηγαίο  χιούμορ, η ευφυής παρωδία, η πρωτοτυπία  στην έκφραση και όλα τα συναφή;  Υπάρχουν όλα αυτά στη φύση του παιδιού  και λειτουργούν, κι όταν ακόμη δεν έχει  γνωρίσει τα παλαιότερα κείμενα στα  οποία παραπέμπου• τέρπεται ο  Λουκιανός και τέρπει κι εμάς με τις  απανωτές συνειρμικές παραπομπές σε  παλαιότερους συγγραφείς. Πρώτος και  καλύτερος / προσφορότερος ο Όμηρος.Η γλώσσα της μετάφρασης, πάλι, είναι  γοητευτική. Και πρώτα-πρώτα έσωσε το  ύφος του συγγραφέα που δεν είναι παρά  το ύφος των αφηγηματικών κειμένων  αυτού του είδους προσαρμοσμένο στη  δική του γραφίδα. Αυτό σημαίνει ότι η  μεταφράστρια έχει συνείδηση του  ελληνικού λόγου, αρχαιότερου και  νεότερου. Τίποτε, φυσικά, δεν θυμίζει  τον σχολικό μεταφρασμένο λόγο είτε στη  σχολική τάξη παράγεται αυτός είτε στο φροντιστήριο. Μιλώ για τον ξύλινο λόγο  που επιχωριάζει στις αίθουσες  διδασκαλίας και που κυριαρχεί στις  μεταφράσεις των αρχαιοελληνικών  κειμένων, τις οποίες τελευταία αφειδώς  εκδίδουν και διαφημίζουν οι διάφοροι  εκδοτικοί οίκοι. Η φροντιστηριακή  μετάφραση τείνει να αποτελέσει  καθεστώς σε ένα ημίγλωσσο αναγνωστικό  κοινό.Η Κοσεγιάν σέβεται τον ελληνικό λόγο.  Και πρώτα και κύρια τον γνωρίζει.  Αξιόλογα δείγματα μας έχει δώσει και  με τα λογοτεχνικά της κείμενα. Στην  εμπεριστατωμένη Γενική Εισαγωγή της δίνει τις βασικές αρχές πάνω στις  οποίες στηρίχτηκε η μετάφραση του  κειμένου. Ασυνήθιστο αυτό•σημαντικό  όμως. Πέρα από τα άλλα, δηλώνει ότι η  μεταφράστρια δεν παραδίδεται στο  φιλολογικό της ένστικτο ή στα  κρατούντα μεταφραστικά παραδοσιακά  δρώμενα, αλλά προβληματίζεται σοβαρά,  επιλέγοντας δικό της δρόμο που την  οδηγεί ασφαλέστερα στην Αληθή Ιστορία.  Η μεταφραστική ρουτίνα την αφήνει  ασυγκίνητη.Έτσι, κρατάει το ύφος και τις βασικές  δομές του πρωτότυπου κειμένου.  Άλλωστε, τα κείμενα αυτού του είδους  δεν έχουν απολέσει τα βασικά τους  υφολογικά και δομικά γνωρίσματα, κι ας  κύλησαν από τότε που γράφτηκαν τόσοι  αιώνες. Μιλούμε πάντα για την ελληνική  γλώσσα που κατεβαίνει η ίδια από την  πρώτη της κοιτίδα και φτάνει έως εμάς.  Από τον θησαυρό της αντλεί κάθε φορά τη  λέξη ή τις λέξεις και τις δομές που  υπαγορεύουν οι εκάστοτε μεταφραστικές  λειτουργίες. «Διατηρούνται, θα μας πει,  οι λέξεις που είναι ίδιες ή σχεδόν  ίδιες με τη Νέα Ελληνική και δεν  αντικαθίστανται από συνώνυμες». Κι  ακόμη, «Χρησιμοποιούνται, θα  προσθέσει, στη μετάφραση ίδιας ρίζας  λέξεις με της Αρχαίας Ελληνικής […],  ώστε να μην αφήσουμε ανεκμετάλλευτο το  απέραντο μεταλλείο από λέξεις, παλιές  και νεότερες, που μπορούν να εκφράσουν  κάθε έννοια και κάθε αίσθημα, ζωντανά κι ευθύβολα, με πλήθος αποχρώσεις».  Αυτό το τελευταίο συμπέρασμα ανήκει  στον Μάριο Πλωρίτη •η μεταφράστρια το  υιοθετεί•το ίδιο κι εμείς. Όλος ο  πλούτος της ελληνικής γλώσσας από τότε  που ακούστηκε ελληνικός λόγος πάνω στη  γη ίσαμε σήμερα είναι δικός μας• μας  ανήκει• μπορούμε να τον αντλούμε• χρέος  μας να τον αξιοποιήσουμε. Ένας μόνον  είναι ο όρος που τίθεται: να  προσαρμόζεται αυτός ο θησαυρός στη  μορφολογία του σημερινού μας λόγου.  Ενώ, από την άλλη μεριά, η μεταφράστρια  στέκεται με δέος εμπρός στον  αρχαιοελληνικό λόγο. Γράφει: «Εμείς  πραγματοποιήσαμε μια μετάφραση με  παιδαγωγικούς στόχους, για  παιδαγωγική χρήση μέσα στη διδακτική  αίθουσα. Πεποίθησή μας είναι ότι ο  αρχαίος ελληνικός λόγος έχει τον  πρώτιστο ρόλο και η μετάφραση οδηγεί  στο να τον κατανοήσουμε και όχι να τον  αντικαταστήσουμε».Είναι μια στάση κι αυτή, ανάμεσα στις  άλλες, απέναντι στον αρχαιοελληνικό  λόγο. Νιώθεται, και όταν ακόμη δεν  είναι η δική σου στάση. Μ’ αυτό δεν θέλω  να πω ότι διαφωνώ• απλώς τη σημειώνω.  Έχει ενδιαφέρον. Άλλωστε, το πρόβλημα  της μετάφρασης κάθε λόγου σε μιαν άλλη  γλώσσα ή της μεταφοράς του σε νεότερες μορφές της ίδιας γλώσσας έχει  προκαλέσει και θα προκαλεί και στο  μέλλον φιλολογικούς καυγάδες. Δεν  είναι της ώρας. Πάντως, ο άνθρωπος που  αντίκρισε το «ακανθώδες» αυτό θέμα  συστηματικότερα και συνετότερα από  οποιονδήποτε άλλον, στην ελληνική  βιβλιογραφία τουλάχιστον, είναι ο  κορυφαίος φιλόλογος του εικοστού  αιώνα Γιάννης Κακριδής. «Το  Μεταφραστικό Πρόβλημα», έργο δικό του  ώριμο, θα δείχνει ες αεί τους δρόμους  της μετάφρασης.Φυσικά, το φιλολογικό αυτό πρόβλημα η  κ. Κοσεγιάν φρονίμως ποιούσα δεν το  συζητεί• ωστόσο το επισημαίνει. Δεν  χρονοτριβεί με τέτοια •άλλη είναι η  αποστολή της• πορεύεται κατευθείαν  στον σκοπό της και πετυχαίνει. Το έργο  της θα μπορούσε να γίνει σχολικό  εγχειρίδιο, για να το χαίρονται  δάσκαλοι και μαθητές.

(Δημοσιεύεται στο Φιλόλογο, τ. 141, Ιούλιος -Σεπτέμβριος 2010)


css.php