Βηματίζοντας τη σκέψη. Δημοσιεύτηκαν στο λογοτεχνικό περιοδικό 6/7, τ. 6, Ρόδος, 2006.
Οδηγώντας…
Δεν θέλω να τα δω. Υπογραμμίζουν την ήττα μου. Έπρεπε να το πω για να το κάνεις, έπρεπε να «ζητήσω» για να «πάρω», έπρεπε να σχίσω την καρδιά μου για να δεις πως έχω κάτι μέσα. Τα τριαντάφυλλα: πέντε, έξι, δέκα, ούτε που κοίταξα πόσα, σου ’πα να τα πάρεις, να μην τα βλέπω, κι είναι μπροστά μου ολοζώντανο, μέσα στην πραγματικότητά του εφιαλτικό, το χαμένο όνειρο το νιότης, εκείνο το χιλιοειπωμένο, το ρομαντικό: λουλούδια στην ταφόπλακά του είναι η ανθοδέσμη που μου έφερες. Είμαι έξαλλη. Κι ας ήθελες εσύ: «Να φιλιώσουμε, να άρω τις παρεξηγήσεις…» «Καμία παρεξήγηση, αγαπητέ μου. Το διαβάζω με μεγάλα γράμματα, ευανάγνωστα και καθαρά, πως ήρθε κι η δική μας σειρά να περάσουμε στην αντίπερα όχθη, εκεί που όλα τελειώνουν, όλα σφραγίζονται: ο έρωτας, οι υποσχέσεις, το παραμύθι.»
Κι εγώ που έλεγα πως δεν θα ‘ρχόταν η δική μου η ώρα, πως θα’ μενα έξω απ’ το παιχνίδι, πως θα του γλίτωνα… Από τη μια. Γιατί από την άλλη, το’ παιζα και γω και μπροστά σου και μαζί σου, όπως και με κάποιους άλλους ρεαλίστρια, απορρίπτοντας –δήθεν- τους λυρικούς και ερωτοχτυπημένους, έστω κι αν δεν έπαυα μέσα μου να τους ζηλεύω σα λυσσασμένη. Το ίδιο και συ. Κι είμαι σίγουρη, όπως και πολλοί άλλοι. Αλλά είναι κόντρα στο ρεύμα να το παραδεχτείς. Και τα χρόνια περνούν.
Κρατούν το ίσο και τα χρόνια και τα κιλά που έρχονται και κάθονται αδιάντροπα και δεν λένε να το αφήσουν ήσυχο το κακοδιατηρημένο, το ελάχιστα που ποτέ σου πρόσφερε σώμα, και τώρα σέρνουν το χορό της αντίστροφης κίνησης. Υπερβολές. Φραγμένο και το μυαλό. Ντρέπομαι. «Πώς τολμώ να σκέφτομαι τέτοια πράγματα και να τα εκστομίζω – έστω και με κλειστό παράθυρο στην άδεια λεωφόρο, «περασμένη ώρα της νυκτός…» Το γκάζι για κάτι τέτοιες ώρες είναι. Αρκεί να’ ναι άδεια η λεωφόρος. Να βγαίνεις μακριά, να μη μπλέξεις στο δικό σου τραγικό και τους ανυποψίαστους. Κι ας είσαι ο μόνος που πιστεύεις πως σ’ αυτήν την περίπτωση δεν θα πάνε άδικα… Τα άλματα είναι για τους ιππείς. Τους καβαλάρηδες. Τι δουλειά έχουμε εμείς, μαγγανοπηγαδιώτες ανθρώποι με τα πηδήματα; Κι ύστερα σου λένε πως είναι καλό να μην σου τα δίνουνε έτοιμα όλα για να μπορείς να καλπάζεις, να ξεπερνάς εικόνες και λέξεις και να ονειρεύεσαι . Να’ σαι εσύ ο σκηνοθέτης του έργου του δικού σου σε μια εποχή που στα ορίζουνε όλα –και όσα πρέπει και όσα δεν πρέπει να κάνεις- αλλιώς υπάρχει κενό νόμου και σταματούν οι εργασίες της οικοδομής, της γέφυρας, του μυαλού και της ζωής σου… Ασε το άλλο: που ό,τι πεις, πριν ακόμα προλάβεις να το χαρείς, διαγράφεται. Πρόληψη και δεισιδαιμονία; Κι εγώ που γέλαγα και τα’ βαζα με τη μάνα μου με τέτοιες ιστορίες κι απορούσα που δεν δείχνανε ούτε το σπίτι τους να μην τους το ματιάσουνε. Μήπως παραμίλησα μπροστά σε καμμιά κακογλωσσούδα για σένα κι ήρθαν κι έγιναν ένα με το χώμα όλα; Αλήθεια ή ψέμα; Είναι τόσες λίγες οι αλήθειες τελικά που αν σου ξεπέσει κατά λάθος καμιά, γραπώνεσαι πάνω της, την οικειοποιείσαι αξιωματικά κι άντε να χτίσεις τον πύργο σου. Τίποτε πιο στέρεο από τα παλάτια στην άμμο. Αυτά τουλάχιστον στο λένε πως μόλις τα γλείψει το κύμα, θα πέσουν. Ναι, αυτό με ταπείνωσε και στο είπα: η ανειλικρίνεια. Κι όταν σε παρακάλεσα να τα πάρεις στο γραφείο, μακριά να μην τα βλέπω, είπες: «Βγάλε με από τη θέση που με έχεις βάλει, σε παρακαλώ, δεν το αξίζω.» Μ’ άρεσε. Ισως, ό,τι πιο ευφάνταστο θυμάμαι να’ χεις πει. Μα το κακό έγινε κι όταν το αυτοκίνητο σπινιάρισε στην άμμο, το κατάλαβα. Όλα αυτά τα’ νοιωσα γιατί φοβήθηκα πως χάνω τη θέση μου και δεν μπορώ και -το χειρότερο-: δεν θέλω ,ναι δεν θέλω, πια να την ξαναβρώ…
Ανηφορίζοντας …
Μακρύς ο δρόμος κι ανηφορικός, δύσκολη η πέτρα για το ανέβασμα στην Παναγία. Με το αυτοκίνητο, πόσο μάλλον με τα πόδια. Τρεις η ώρα το μεσημέρι, στο βαθύ κάμμα του Ιουλίου, ν’ ανηφορίζεις στο νεκροταφείο για να δεις, να πιστεύσεις, να ταυτιστείς, να δεις πού ακριβώς είναι το «πριν», το μέχρι πριν λίγο «παρόν» σου. Να νοιώσει τον πόνο. Αυτό ζητουσε απεγνωσμένα. Να αντιδράσει, όπως κάνουν όλοι όσοι ξέρει, με τον τρόπο που τους έχει δει να το κάνουν, να ουρλιάξει, να σχίσει τα ρούχα της, να μοιρολογήσει, να λιποθυμήσει έστω. Αυτό αποτελεί την μεγαλύτερή της ενοχή. Τύψεις κι ενοχή όλη κι όλη η γκάμα που την καλύπτει. Αυτά τα ξέρει καλά, τα αναγνωρίζει, ξέρει τον κύκλο τους. Εντάξει όλ’ αυτά. Εντάξει μέχρι τώρα. Αλλά να έχει βαδίσει η μάνα «το τελευταίο της ζωής της ταξίδιο» και εκείνη να μην σπαράξει, να κάνει σαν να μη συμβαίνει τίποτα, αυτό πάει πολύ. Ολη της τη ζωή το απωθούσε σαν ιδέα. Τεντωνότανε άμα ένοιωθε να την απειλούσε, τα κατάφερνε να το αποτρέψει. Και μια νύχτα, ύπουλα, στα ξαφνικά, με μια κραυγή ήρθε, και δεν έφυγε. Και κείνη δεν το πίστευε. «Κάθε εχέφρων άνθρωπος θα το καταλάβαινε: το εγκεφαλικό είναι πολύ ισχυρό, μεγαλύτερες οι πιθανότητες να πεθάνει…» «- Είστε τρελλός…». Γύρισε στο προσκεφάλι της και τώρα απευθύνθηκε σε κείνη, αποφασιστικά, σκληρά, απειλητικά σχεδόν: «Είσαι δίπλα μου κι έτσι θα μείνεις, δεν έφυγες. Θα γυρίσω στο σπίτι και θα’ρθεις και συ. Θα σε βρω εκεί». Και ήρθε. Πώς όχι; «Μυγούλα στο ταβάνι είναι η γιαγιά και σβουρίζει…» Και το βράδυ, και κάθε βράδυ για μήνες, για χρόνια, είναι εκεί δίπλα, πηγαινοέρχεται, παρατηρεί και ελέγχει: προβλέπει, προτρέπει, αποτρέπει… Πονάνε τα πόδια στην ανηφόρα. Καίγεσαι κιόλας, μα δεν σου φτάνει. Είναι πολύ λίγο για αντίδοτο. Εσύ είσαι εδώ και υπάρχεις και χαίρεσαι, ενώ εκείνη; Πάλι το οξύμωρο: Η είσαι Χριστιανός, ή δεν είσαι, ή πιστεύεις, στη μετά θάνατον ζωή και χαίρεσαι ή δεν πιστεύεις κι όλα τελειώνουν σε μια στιγμή, νύχτα ή μέρα, στα ξαφνικά, και μετά αέρας και τίποτα. Όλα είναι τίποτα. Ούτε τείχος, ούτε τούνελ, ούτε πέρασμα, ούτε άλλη διάσταση. Όλα μονοσήμαντα κι ευθεία. Μια κάθετη γραμμή, ένα απότομο φιόρδ, με βουτιά στο πουθενά, στο μη ορισμένο, ακόμα ούτε και σ’αυτό.. Δεν θα μου φύγει ποτέ από τα μάτια η εικόνα της γυναίκας που στην κηδεία του πάνω από εικοσιπέντε χρόνια αγαπημένου της συντρόφου, είχε ένα μειδίαμα ευτυχίας αφημένο στα χείλη, όχι ξεχασμένο, όχι αμήχανο, όχι νευρικό: συνειδητό. Το πίστευε. Θα πήγαινε κοντά Του. Δεν έκλεινε ο κύκλος. Η γραμμή θα συνέχιζε ολόφωτη. ΄Αγια ζωή είχε ζήσει ο θείος. Σίγουρη η θέση στον Κήπο. «Μακαρία η οδός ήν εβάδεις σήμερον…». Και η θεία μακάρια επίσης. Ενώ εμένα τα πόδια σέρνονται στην ανηφόρα, η πίστη ανακατεύεται με το νου κι είναι ένα πάντρεμα αταίριαστο αυτό, μια τραμπάλα που γέρνει πότε απ’ τη μια μεριά, πότε απ’την άλλη, σε μια κίνηση αέναη, που τελειωμό δεν έχει. Ο ίδιος ο θάνατος σε κάνει ολιγόπιστο, αλλά κι αυτό σε αποδεικνυει επιφανειακό, με ολίγων ημερών, με μικρού χρόνου, θητεία στην πίστη. Ευκαιριακά, προσωρινά… Μακραίνει ο δρόμος για τα ψηλά. Δυσκολεύει. Κι όσο η περιπλάνηση είναι πρώτα και κύρια στους δρόμους της ψυχής και του μυαλού, κατακαλόκαιρο, στο κάμμα του Ιουλίου, κάτω πέτρα σκληρή κι αδούλευτη, μπουχός η σκόνη, στάζει ο ιδρώτας στο μαυρο το ρούχο και μυρωδιές δεν υπάρχουν ( : τα’ καψε όλα ο Ιούλης, δεν είχε και πολλά άλλωστε, στα δεξιά και τ’ αριστερά της ανηφόρας,) κι ο λίβας έρχεται και σε πνίγει βίαια, σε μαστιγώνει, σου κόβει και την ανάσα , μπλοκάρει και τη σκέψη, έτσι που κι αυτή επιμένει να κινείται μπρος και πίσω, αριστερά και δεξιά…
Τρελλαίνομαι…
Popularity: 59% [?]
December 1st, 2007 at 2:56 pm
ΚΕΝΤΡΟ ΚΑΡΠΑΘΙΑΚΩΝ ΕΡΕΥΝΩΝ
Γ΄ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ
ΡΟΔΟΣ 7 – 8 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2007
ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ
ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑΣ ΟΛΥΜΠΙΤΩΝ ΡΟΔΟΥ «Η ΒΡΥΚΟΥΣ»
Πάροδος οδού Ρόδου – Λίνδου
(πλάι στα Καταστήματα Κάγκαρη, Ασγούρου)
ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ
(Το Δ.Σ. του Κέντρου Καρπαθιακών Ερευνών)
Κωνσταντίνος Μηνάς – Πρόεδρος
Μανόλης Μακρής – Αντιπρόεδρος
Παναγιώτα Βλάχου – Γραμματέας
Μηνάς Μπαλασκάς – Ταμίας
Μάνος Αναστασιάδης –Μέλος
Π Ρ Ο Γ Ρ Α Μ Μ Α
Γ΄ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ
ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΚΑΡΠΑΘΙΑΚΩΝ ΕΡΕΥΝΩΝ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 7 Δεκεμβρίου 2007
17.00 Έναρξη – Χαιρετισμοί
Πρόεδρος: Μάνια Μιχαηλίδου
17.20 Βασιλική Πατσιαδά: Η αρχαία ακρόπολη στον Κάστελλο της Σαρίας.
17.40 Φωτεινή Ζερβάκη: Πρόσφατα ευρήματα από τις σωστικές ανασκαφές της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας στην Κάρπαθο..
18.00 Ελένη Παπαβασιλείου – Αγγελική Κατσιώτη: Η βυζαντινή Κάρπαθος μέσα από τα εκθέματα του Αρχαιολογικού Μουσείου του νησιού..
18.20 Χάρης Κουτελάκης: Το τέμπλο της Αγίας Τριάδας Ολύμπου.
18.40 Συζήτηση – Διάλειμμα.
Πρόεδρος: Χάρης Κουτελάκης
19.00 Ιουλία Παπαευτυχίου: Νεότερα ανθρώπων έργα στην ύπαιθρο της Καρπάθου.
19.20 Βασίλης Σακελλιάδης: Καρπαθιακές λέξεις και εκφράσεις. Τιμωρίες και διασυρμοί στους βυζαντινούς και μεταβυζαντινούς χρόνους.
19.40 Πόπη Σκευοφύλακα: Ο Βαρθολομαίος ο Χιώτης στην Κάρπαθο.
20.00 Μάκης Επιτρόπουλος: Ο Αλέξανδρος Γεωργιάδης και η δράση του στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
20.20 Συζήτηση.
ΣΑΒΒΑΤΟ 8 Δεκεμβρίου 2007
Πρόεδρος: Παναγιώτης Καμηλάκης
09.00 Ηλίας Βασιλαράς: Τα «σύρματα», η αρχαία διελκυστίνδα στο Σπόα της Καρπάθου.
09.20 Βενετία Σκευοφύλακα: Πώς εκφράστηκε η εξέγερση του 1936 στην Όλυμπο της Καρπάθου μέσα από το έργο δυο λαϊκών καλλιτεχνών.
09.40 Μάνος Αναστασιάδης: Γενοβέφα: Παρατηρήσεις πάνω στην ανάπτυξη του μύθου στα πλαίσια της κοσμοαντίληψης και του φαντασιακού στον πολιτισμικό χώρο της Ολύμπου Καρπάθου.
10.00 Πρωτοπρεσβύτερος Κωνσταντίνος Χαλκιάς: Σποΐτες λιθοξόοι στην Πεντέλη Αττικής. Η κοινωνική και εθνική δράσις και προσφορά των.
10.20 Διάλειμμα – Συζήτηση.
Πρόεδρος: Χαρά Κοσεγιάν
11.00 Παναγιώτης Καμηλάκης: Μαστόροι της Καρπάθου στην Αφρική και στη Μέση Ανατολή.
11.20 Μαρία Ανδρουλάκη: Πατινάδα και μνήμη στην Όλυμπο Καρπάθου. Αναπαραστάσεις του χρόνου και του τοπίου.
11.40 Γιώργος Χατζηθεοδώρου: Τα τραγούδια και οι σκοποί της Καρπάθου μέσα από την καταγραφή του Samuel Baud – Bovy και η σχέση τους με της λοιπής Δωδεκανήσου.
12.00 Νίκος Μακρής: Το ησιόδειο άροτρο στην Όλυμπο της Καρπάθου .
12.20 Διάλειμμα –Συζήτηση.
Πρόεδρος: Μαρία Ανδρουλάκη
12.40 Κωνσταντίνος Μηνάς: Λαογραφικά ερανίσματα από την Όλυμπο της Καρπάθου.
13.00 Βασίλης Γεργατσούλης: Ακληρήματα – ευκληρήματα Καρπάθου.
13.20 Χαρά Κοσεγιάν: Αρχαίες επιβιώσεις στα δημοτικά τραγούδια της Καρπάθου.
13.40 Μανόλης Μακρής: Οι πειρατές στη λαϊκή παράδοση της Ολύμπου.
14.00 Συζήτηση.
Πρόεδρος: Λίνα Χαραλαμποπούλου
17.00 Παύλος Καρανικόλας: Αναζητώντας ένα πρότυπο ανάπτυξης για μια ακριτική νησιωτική περιοχή: Η περίπτωση της Βόρειας Καρπάθου.
17.20 Μιλτιάδης Λογοθέτης: Η οικονομία της Καρπάθου: Παρελθόν, παρόν και μέλλον.
17.40 Μαρία Παχούλη: Ήθη και εορταστικά έθιμα της Αποκριάς και του Πάσχα στην Όλυμπο της Καρπάθου.
18.00 Κωνσταντίνος Μαστρομανώλης: Ο κύκλος της ζωής στην Όλυμπο της Καρπάθου: Έθιμα από τη γέννηση ως τη βάφτιση.
18.20 Συζήτηση – Διάλειμμα.
Πρόεδρος: Γιώργος Χατζηθεοδώρου
18.40 Ευαγγελία Μιχαλή: Η γυναίκα στα παραδοσιακά τραγούδια της Ολύμπου.
19.00 Τίτσα Πιπίνου: Οι γυναίκες της Καρπάθου: Μια ειδική περίπτωση ανάμεσα στις γυναίκες των άλλων νησιών.
19.20 Λίνα Χαραλαμποπούλου: Η συμβολή των Καρπαθίων στην ίδρυση και λειτουργία της Ομοσπονδίας Δωδεκανησιακών Συλλόγων Αθηνών – Πειραιώς.
19.40 Συζήτηση.
February 12th, 2010 at 12:41 pm
Γνωσιακό συμπεριφορικό δράμα “Θωμά βοήθεια έχει διεγερθεί ο ασθενής μου”
ΓΝΩΣΙΑΚΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ
Λοιπόν Κώστα, πως πέρασε η βδομάδα σου.
ΚΩΣΤΑΣ
Αυνανίστηκα πολύ
ΓΝΩΣΙΑΚΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ
Κώστα, όταν έχεις δεσμευτεί να κάνεις γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία δεν πρέπει να αυνανίζεσαι. Πρέπει να έρχεσαι εδώ να συζητάμε ότι περίεργο σε διεγείρει.
ΚΩΣΤΑΣ
Μα…. η θεραπεία με διεγείρει.
ΓΝΩΣΙΑΚΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ
Δεν σε καταλαβαίνω, τι εννοείς, έκανες τις ασκήσεις σου; Έγραψες τις αρνητικές σκέψεις σου στο εβδομαδιαίο ημερολόγιο δυσλειτουργικών σκέψεων που έχω ορίσει;
ΚΩΣΤΑΣ
Ναι τις έγραψα, όρίστε (της δίνει ένα χαρτί).
ΓΝΩΣΙΑΚΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ
Μα δεν καταλαβαίνω σε τι εμπλέκομαι εγώ. Εγώ είμαι η γνωσιακή σου θεραπεύτρια.
ΚΩΣΤΑΣ
Βρήκα μια φωτογραφία ηθοποιού σε ένα μπλογκ. Σας μοιάζει πολύ. Τη βλέπω και αυνανίζομαι. Την φαντάζομαι ότι είστε εσείς και μου λέτε:”Ανεξάρτητα τι κεντρικές πεποιθήσεις έχεις εντοπίσει εσύ, εγώ θεωρώ ότι η δυσλειτουργική κεντρική σου πεποίθηση, η πυρηνική σου πεποίθηση, είναι ότι αισθάνεσαι κατώτερος από τους άλλους. Μου την έχει επιβεβαιώσει και ο επόπτης μου ο Θωμάς. Δεν με νοιάζει τι σαδομαζοχιστικές σχέσεις είχες με την προηγούμενη θεραπεύτρια, δεν με νοιάζει που σου έλεγε συνεχώς να της καταβάλεις χρηματική εγγύηση για να μη το σκάσεις πρόωρα από τη θεραπεία και΄αυτό σου έγινε βίωμα και ψάχνεις τώρα πουτάνες για να τους δώσεις εγγύηση. Δεν με νοιάζει που΄σε έβαλε να κάνεις εργασιοθεραπεία γράφοντας της την εργασία της για να παρει το δίπλωμά της από το Ινστιτούτο. Εγώ είμαι αφεντικό εδώ και εγώ ορίζω ποια είναι η κεντρική σου πεποίθηση. Το είπε και ο Θωμάς”.
ΓΝΩΣΙΑΚΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ
Ε, και τι σχέση έχει αυτό με τον αυνανισμό.
ΚΩΣΤΑΣ
Στο σημείο αυτό δεν μπορώ να κρατηθώ και χύνω.
ΓΝΩΣΙΑΚΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ
Α. όχι δεν θα το επιτρέψω αυτό εδώ μέσα. Δεν είμαι η σαδίστρά σου εγώ. Είμαι η γνωσιακή συμπεριφορική σου θεραπεύτρια. Εγώ θα σου μάθω να αναλύεις τις πυρηνικές σου πεποιθήσεις. Χωρίς αυνανισμούς βέβαια. Έχουμε δεοντολογία και την τηρούμε. Αλληλοϋποστηριζόμαστε η μία γνωσιακή θεραπεύτρια με την άλλη.
ΚΩΣΤΑΣ
Ναι αλλά η Τζούντιθ Μπεκ γράφει στο βιβλίο της ότι ο θεραπεύτής πρέπει να βρίσκει την κεντρική πεποίθηση με συμφωνία με τον πελάτη του. Εσείς γιατί αγνοείτε αυτά που θεωρώ εγώ ως κεντρικές πεποιθήσεις?
ΓΝΩΣΙΑΚΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ
Δεν με ενδιαφέρει το τι λες εσύ. Σημασία έχει τι λέει ο Θωμάς που είναι ο επόπτης μου. Ο Θωμάς λέει ότι η δυσλειτουργική σου πυρηνική πεποίθηση είναι “είμαι κατώτερος από τους άλλους”. Τι είσαι εσύ που διαβάζεις Τζούντιθ Μπεκ και αποφασίσεις ποια είναι η κεντρική σου πεποίθηση? Είσαι ψυχολόγος? Αν εισαι ψυχολόγος γιατί δεν θεραπεύσαι λοιπόν μόνος σου?
ΚΩΣΤΑΣ
Και εσύ αφού είσαι ψυχολόγος, που έχεις κάνει εκπαιδευτική ανάλυση? Ε? Στου κασίδα το κεφάλι?
ΓΝΩΣΙΑΚΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ
Εγώ έκανα εποπτεία με επόπτη το Θωμά. Ξέρεις ποιος είναι ο Θωμάς?
ΚΩΣΤΑΣ
Ναι, αλλά η Τζούντιθ Μπεκ γράφει…..
ΓΝΩΣΙΑΚΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ
Χεστήκαμε για το τι γράφει η Τζούντιθ Μπεκ. Θα μας πεις εσύ τώρα…
ΚΩΣΤΑΣ
Αχ, αχ, ασααχχχχ!
ΓΝΩΣΙΑΚΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ
Τι κάνεις εκεί τώρα?
ΚΩΣΤΑΣ
Ααχχ!
ΓΝΩΣΙΑΚΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ
Τι είναι αυτή η φωτογραφία που άπλωσες μπροστά σου? …… Σου απαγορεύω να πιάνεις το πουλί σου, την ώρα της θεραπείας.
ΚΩΣΤΑΣ
Πες μου κι άλλα Ααχχ!
ΓΝΩΣΙΑΚΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ
Τρελάθηκες? Εγώ σου λέω για τη γνωσιακή θεραπεία. Σταμάτα.
ΚΩΣΤΑΣ
Δεν μπορώ, πες μου κι άλλα. Αααχχ!
ΓΝΩΣΙΑΚΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ
(ανοίγει πανικόβλητη το κινητό της και καλεί ένα αριθμό) Θωμά, Θωμά,
Σήκωσέ το επιτέλους, Θωμά…… Έλα Θωμά. Πες μου τι να κάνω. Του είπα αυτά που μου είπες να του πω και αυτός αυνανίζεται……………… Τι τι εννοείς για τα σεξουαλικά να πάρω τον Κώστα; Θωμά τι σκατά επόπτης είσαι? Πές μου τι να κάνω.
ΚΩΣΤΑΣ
Πες μου κι άλλα Ααχχ!
ΓΝΩΣΙΑΚΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ
Θωμά, κάνε κάτι, μάλλον βρισκόμαστε στο πρόωρο τέλος της θεραπείας.
ΚΩΣΤΑΣ
Ααααααααααααααααααααχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχ!
ΑΥΛΑΙΑ