Χαρά Κοσεγιάν

“ Ζωή είναι ό,τι έχει ζήσει κανείς . Τη ζωή δεν την έχεις πίσω σου, μπρος σου την έχεις κάθε στιγμή. Εκεί. Σε ορίζει , σου θυμίζει, σου υποδεικνύει. Δεν ξεφεύγεις. Κι ας νομίζεις πως το αύριο έχει αξία κι εκεί μπορείς να φτάσεις κάθε στιγμή, αν πίσω σου σέρνεις ένα χθες που σε γδέρνει, ούτε στα όνειρα δεν μπορείς να βάλεις φτερά. Μικροπηδηματάκια κάνουν κι αυτά,ίσα να μην ακουμπήσουν σ’αυτό το αόρατο γιάλινο τείχος που ’ναι αποπάνω τους. Πυκνό κι αδιαπέραστο. Το που και πως γεννήθηκες, οι πρώτες εμπειρίες, τα πρώτα χρόνια …”, ξέσπασε αντιδρώντας ο άντρας, μονολογώντας περισσότερο, παρά έχοντας και στο ελάχιστο, την ελπίδα πως τον άκουγε.
Αυτή η καμαρούλα ωστόσο, κατάρα το’χε να τους δει να μονοιάζουν. Οσες φορές έμπαιναν εκεί μ’ένα ποτήρι κρασί, μετά απ’όσες ώρες μπορεί να είχαν περάσει μαζί στ’αλλα δωμάτια, τρώγοντας , βλέποντας τηλεόραση, σχολιάζοντας τους φίλους, για να “ξαναγίνουν φοιτητές” , “να θυμηθούν τα παλιά”, σε τέτοιες συζητήσεις πάνω-κάτω αναλώνονταν, και ίδια πάντα η αίσθηση ήταν. “Εφταιγε το δωμάτιο; Λες, άμα του τη χτίζανε την πόρτα , να’ταν αλλιώς;”
-Κι όλοι εκείνοι-συνέχισε απτόητος, αποφασισμένος τουλάχιστον αυτή τη φορά να τα πει- που είναι “ζωντανά παραδείγματα” των άσχημων χρόνων, που όμως ξεπέρασαν και ισορρόπησαν και ηρέμησαν και θριαμβευσαν…; ε! όλο και κάποιο φως θα έκαιγε στην άκρη του υπόγειου συρμού και δεν θα’ ταν και τόσο μόνοι στη διαδρομή…
Τωρα καταλαβαίνω λοιπόν, γιατί η Βάσω σ’εκείνη την εκδρομή κύτταγε συνέχεια πίσω και γω της έλεγα “ασε το χθες, κύττα το αύριο με αισιοδοξία” και κείνη μ’έβλεπε, μα δεν μίλαγε, μόνο συνέχιζε να κυττάζει το ηλιοβασίλεμα απ’την ανάποδη και τα δέντρα που φεύγανε στην άκρη του δρόμου. Δεν στράφηκε ούτε κι όταν μια πέτρα, καθώς η ρόδα του μικρού αγροτικού τη στροβίλισε, ανέβηκε στη καρότσα και τη χτύπησε στην πλάτη. Απλωσε μόνο το χέρι, την έπιασε στον αέρα “τέτοιες θα μαζεύουμε πάντα”μου είπε και την έβαλε στην τσέπη της. Ηξερε εκείνη.
- Τέλειωσες;
- Νομίζω. Αν κατάλαβες…, ναι.
- Κι αν κατάλαβα, ποιο το όφελος; Η Βάσω δηλαδή που κατ’εσένα, είχε καταλάβει, τι κέρδισε;
- Τουλάχιστον δεν ζει μ’αυταπάτες. Ξέρει τα όριά της. Δεν παρασέρνεται.
- Και σέρνεται.. Δεν είναι έτσι τα πράγματα, Αντώνη. Ο ρεαλισμός είναι απαραίτητος για να προχωρήσεις παραπέρα. Αλλιώς γίνεται βραχνάς, θηλιά που σε πνίγει και η μετριότητα παραμένει και της δίνεις κι άλλοθι.
Συνέχισε στους ίδιους ρυθμούς ,αδιέξοδα, ατέλειωτα, ίδια όπως και τόσα χρόνια. Ο Αντώνης να αρνείται να καταλάβει κι η Μαργαρίτα να επιμένει να τον κάνει να αντιδράσει ,να διεκδικήσει, να αρχίσει επιτέλους να ζει.
- Ζωή δεν είναι μόνο ό,τι έχεις πίσω σου. Είναι κι όσα βάζεις στόχο σου και σε σπρώχνουν μπροστά. Είναι αυτά που σε κάνουν να νοιώθεις πως αξίζει να ξυπνάς το πρωί, να χαμογελάς, να πεισμώνεις, να υπάρχεις. Ζωή είναι να είσαι …”εκεί”.

Popularity: 45% [?]

Νένα Κοκκινάκη, διδάκτωρ Φιλολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών, κριτικός και λογοτέχνης, άρθρο στην εφημ.

Καθημερινή, 30/5/2000 [για το «Εχει κι άλλες όψει το φεγγάρι],

«πρόκειται για λεπταίσθητη ψυχογραφική διείσδυση με φόντο τις εσωτερικές συγκρούσεις που δημιουργούν οι σχέσεις των ανθρώπων όταν επιμένουν να υπάρχουν χωρίς ουσιαστικά ερείσματα. Η Κοσεγιάν περιγράφει ένα χθες, μια πορεία ζωής, μια διαδρομή, ένα εγώ υφασμένο με κουρέλια και εφιάλτες συνδυάζοντάς το με το αξιόλογο σήμερα. Η γυναίκα που θυσιάζει το σίγουρο δρόμο για το ρίσκο της αβεβαιότητας. Η ενσυνείδητη απόφαση του ανθρώπου που διαλέγει εκείνο που του ταιριάζει ανεξάρτητα αν αυτό περνάει μέσα από τον δύσβατο κόσμο της εξάρτησης. Το μυθιστόρημα της Κοσεγιάν είναι μια καλογραμμένη ερωτική ιστορία σε γλώσσα που ρεει αβίαστα, με εκφραστικό κώδικα που ισορροπεί με το περιεχόμενο και την πλοκή. Η συγγραφέας έχει τη δυνατότητα να δίνει το λόγο στα αφηγηματικά της πρόσωπα και αν τους επιτρέπει να επιβάλλουν τους δικούς της ρυθμούς στην αφήγηση, που συμπαρασύρει τόσο την ίδια, όσο και τον αναγνώστη»

Popularity: 25% [?]

Τίτλος Βιβλίου: Έχει κι άλλες όψεις το φεγγάρι

Η Μαργαρίτα και ο Αντώνης ήδη από το πανεπιστήμιο κινούνται σε παράλληλους δρόμους, σφιχτοδεμένοι σε μια σχέση απροσδιόριστη αλλά δυνατή και απόλυτη.
Εκείνη πιέζει να τον βγάλει από τη μετριότητα κι αυτός παραπαίει. Γιατί όλα είναι ανάλογα όχι με το ποιους στόχους έχεις βάλει στη ζωή σου, αλλά ποιους σ’ άφησαν να βάλεις.
Κι ο άντρας έχει γεννηθεί στην πιο φτωχική γειτονιά της Κοκκινιάς, ώστε το μέτριο να είναι γι’ αυτόν ήδη πολύ ψηλά. Αλλά και το παραπάνω περνά μέσα από συμβιβασμούς και ηθικές εκπτώσεις τις οποίες δεν είχε ποτέ αποδεχτεί. Οι ισορροπίες σαθρές, το κατρακύλισμα φυσικό. Αλλά η Μαργαρίτα ήταν δίπλα και – κουβαλώντας ένα φορτίο ένοχης συνείδησης για τον άντρα που την έφερε στη ζωή και που τριάντα περίπου χρόνια πριν δεν κατάφερε να καταλάβει και να πονέσει όσο του άξιζε–, διαγράφοντας τώρα διαδρομές ασύμπτωτες, βάλθηκε να τον πείσει πως, πέρα από τη σκοτεινή, το φεγγάρι έχει κι άλλες όψεις…

ISBN: 960-14-0125-3
Αρ. σελίδων: 233

Popularity: 22% [?]