Χαρά Κοσεγιάν

Φιλόλογος, διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών και λογοτέχνης.
Subscribe

Archive for the ‘Κριτική βιβλίων’

Εφημερίδα Ελευθεροτυπία, Βιβλιοθήκη, 18/4/2003: για το «Γλυκό με θλιμμένα καρύδια»

July 03, 2006 By: admin Category: Κριτική βιβλίων Comments Off on Εφημερίδα Ελευθεροτυπία, Βιβλιοθήκη, 18/4/2003: για το «Γλυκό με θλιμμένα καρύδια»

Εφημερίδα Ελευθεροτυπία, Βιβλιοθήκη, 18/4/2003: [για το «Γλυκό με θλιμμένα καρύδια»]

« Υπάρχει άραγε «βασιλική οδός» που οδηγεί στην ευτυχία; γιατί όχι, απαντάει με το μυθιστόρημά της η Χαρά Κοσεγιάν. Και προθυμοποιείται να μας τη δείξει …. »

Εφημερίδα Καθημερινή, 30/5/2000 για το «Εχει κι άλλες όψεις το φεγγάρι»

July 03, 2006 By: admin Category: Κριτική βιβλίων Comments Off on Εφημερίδα Καθημερινή, 30/5/2000 για το «Εχει κι άλλες όψεις το φεγγάρι»

Νένα Κοκκινάκη, διδάκτωρ Φιλολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών, κριτικός και λογοτέχνης, άρθρο στην εφημ.

Καθημερινή, 30/5/2000 [για το «Εχει κι άλλες όψει το φεγγάρι],

«πρόκειται για λεπταίσθητη ψυχογραφική διείσδυση με φόντο τις εσωτερικές συγκρούσεις που δημιουργούν οι σχέσεις των ανθρώπων όταν επιμένουν να υπάρχουν χωρίς ουσιαστικά ερείσματα. Η Κοσεγιάν περιγράφει ένα χθες, μια πορεία ζωής, μια διαδρομή, ένα εγώ υφασμένο με κουρέλια και εφιάλτες συνδυάζοντάς το με το αξιόλογο σήμερα. Η γυναίκα που θυσιάζει το σίγουρο δρόμο για το ρίσκο της αβεβαιότητας. Η ενσυνείδητη απόφαση του ανθρώπου που διαλέγει εκείνο που του ταιριάζει ανεξάρτητα αν αυτό περνάει μέσα από τον δύσβατο κόσμο της εξάρτησης. Το μυθιστόρημα της Κοσεγιάν είναι μια καλογραμμένη ερωτική ιστορία σε γλώσσα που ρεει αβίαστα, με εκφραστικό κώδικα που ισορροπεί με το περιεχόμενο και την πλοκή. Η συγγραφέας έχει τη δυνατότητα να δίνει το λόγο στα αφηγηματικά της πρόσωπα και αν τους επιτρέπει να επιβάλλουν τους δικούς της ρυθμούς στην αφήγηση, που συμπαρασύρει τόσο την ίδια, όσο και τον αναγνώστη»

Περιοδικό: Οδός Πανός, Νο 132, Απρίλιος- Ιούνιος 2006

July 03, 2006 By: admin Category: Κριτική βιβλίων Comments Off on Περιοδικό: Οδός Πανός, Νο 132, Απρίλιος- Ιούνιος 2006

Βασίλης Φίλιας, Κοινωνιολόγος, π. πρύτανης Παντείου Πανεπιστημίου, περιοδ: Οδός Πανός, Νο 132, Απρίλιος- Ιούνιος 2006,

σ. 200-204:

«Το βιβλίο αυτό εκφράζει το βασικό αξονικό σημείο της περιπέτειας του προβληματισμένου, του ευαίσθητου ανθρώπου, ο οποίος ξαφνικά βρίσκεται στο σημείο μηδέν, όπου τα πάντα καταρρέουν γύρω του και μέσα του.

Εκφράζει τη σύγχρονη χαμένη γενιά, που είναι αυτή που είδε το κατασκευασμένο όνειρο του υπαρκτού σοσιαλισμού να γκρεμίζεται και πιστεύει πως η φυγή προς τη Δύση είναι η σωτηρία. Το βιβλίο της κ. Χ. Κ. αποδεικνύει πως δεν είναι σωτηρία. Αντίθετα, και σ’ αυτόν τον κόσμο υπάρχει χαοτική κατάσταση, κι εδώ συναντιούνται και συγκρούονται μικρότητες και συμφέροντα, αλλά υπάρχει και μεγαλοσύνη , υπάρχει και ανθρωπιά. Ο ήρωας έλειπε 14 τελικά χρόνια από την πατρίδα του και μέσα στο έργο διαδοχικά περνάει από τα μάτια μας όλες τις εμπειρίες του. Με τον τρόπο αυτό φωτίζεται και κριτικάρεται η ελληνική κοινωνία. Κι αυτό είναι το αποκαλυπτικό, το φοβερά ενδιαφέρον αυτού του βιβλίου και η συνάντηση. Πρόκειται, άραγε, για συνάντηση δύο πολιτισμών διαφορετικών; δυο ξένων; Η κ. Κοσεγιάν μας λέει ότι υπάρχουν κοινά σημεία, κοινές καταβολές. Αυτός ο κόσμος είναι τόσο συγγενής και τόσο απαραίτητος…Και παραπέρα, –κι αυτό είναι το πολύ σημαντικό- αυτός ο άνθρωπος, ο οποίος πολλές φορές φτάνει στα όρια της απόλυτης κατάθλιψης και της αυτοεγκατάλειψης, δεν παύει να πιστεύει ότι η ζωή δεν μπορεί να θεμελιωθεί χωρίς αξίες. Αυτό κρατάει συνεχώς μέσα του και πάνω σ’ αυτό οργανώνει τον καμβά της ζωής του με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί τελικά να βρει το θάρρος να ξαναγυρίσει στις ρίζες του. Μπορεί ; Είχε πάψει πια να πιστεύει ότι ο ήλιος ανατέλλει και στη Ντέια, στο Αλβανικό αυτό βουνό που ήταν απέναντι απ’ το χωριό του και ξαφνικά κι εκείνος καταλαβαίνει ότι παντού ανατέλλει ο ήλιος εφόσον πριν απ’ όλα ανατείλει μέσα μας. Με το βιβλίο της η κ. Κοσεγιάν πέτυχε να δείξει πως οι συγκλίνουσες γραμμές της παρακμής -κι από τη μια κι από την άλλη μεριά- οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα: στον αδιεξοδικό άνθρωπο. Και είναι αισιόδοξο, γιατί ο ήρωας γυρίζει και ξαναβρίσκει τις ρίζες του. Ζητάει να σταματήσει η φυγή χωρίς τέλος, επανερχόμενος σε μια αντίληψη καθήκοντος, που ξεπερνάει τον εαυτό του. Όταν έφυγε την είχε χάσει εντελώς. Είχε γίνει μηδενιστής, δεν πίστευε σε τίποτα. Και αυτό ήταν αυτοκαταστροφικό, περισσότερο από την πείνα, τη δίψα, την κακομεταχείριση, την περιφρόνηση. Αυτό του δημιούργησε το μεγαλύτερο πρόβλημα. Αλλά ο άνθρωπος αυτός ξαναβρίσκει το σημείο εκείνο που ωραιότατα εξέφρασε ο Παλαμάς στους Δειλούς και Σκληρούς στίχους ,
« Εγώ είμαι ο γκρεμιστής, γιατί ‘μαι ‘γω κι ο χτίστης ο διαλεχτός της άρνησης κι ο ακριβογιός της πίστης»