Χαρά Κοσεγιάν

Φιλόλογος, διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών και λογοτέχνης.
Subscribe

Archive for the ‘Λογοτεχνικές σελίδες’

Στου καφέ το κατακάθι (3)

October 26, 2017 By: admin Category: Λογοτεχνικές σελίδες No Comments →

Στου καφέ το κατακάθι

Τρίτη και Παρασκευή, βγαίνει το φλιτζάνι. Αλλά να το ρίχνεις την ίδια μέρα. Οχι όποτε το θυμάσαι. Και να αφήνεις καιρό να περνάει ανάμεσα, όχι συνέχεια, σε δουλειά να βρισκόμαστε…

Δεν τον ανεχόμαστε τον ακέραιο άνθρωπο οι άνθρωποι. Τόση καλοσύνη πια, είναι δυνατόν; Τόσο ήθος; Κι ούτε μια στάλα εκδίκηση στο κακό που αφειδώς του προσέφερες; Μόνο αξιοπρέπεια, να σ’ την πετάει ολόκληρη και μια θλίψη στα μάτια; Θα σε γεμίσει και ενοχές από πάνω… Ε, όχι! Την επόμενη φορά θα τον αποτελειώσεις. Να μην τον έχεις και στα πόδια σου να σου το θυμίζει…

Βολική η λαμογιά εν τέλει. Την έχουμε αποδεχτεί, τη συνηθίσαμε, κακομοίρικα μας οικτίρουμε, αλλά στο βάθος τη γουστάρουμε. Τους ίδιους πολιτικούς θα ξαναβγάλουμε, τον ακέραιο τον διαγράφουμε και οι ίδιοι με το που τον εντοπίζουμε, το ψιθυρίζουμε πίσω από την πλάτη του, «δεν θα αντέξει ο καημένος», και εμείς στον μεγαλοσχήμονα θα πάμε για το ρουσφέτι, γιατί ώρες είναι τώρα να πιστεύουμε πως θα χάσουμε και τις αξίες και τις πατροπαράδοτες συνήθειές μας, εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε-γέλασε…

Κι όχι πως φοβόμαστε ή καταγράφεται έλλειψη εμπιστοσύνης προσωπικά στον εαυτό μας, αλλά και ομαδικά -ως λαού ολόκληρου- χαμηλή αυτοεκτίμηση. Προς Θεού! Τι λόγος…

Εμείς αγαπάμε ο ένας τον άλλον, νοιαζόμαστε ο ένας για το καλό του άλλου…

Μικρογραφία της κοινωνίας ο στενός μας περίγυρος. Περιφερόμενες φιγούρες όλοι στην πόλη, λαμπερές στην όψη, άδεια τα σπλάχνα, μιλούν δυνατά για να ακουστούν, δεν απλώνουν το χέρι, ιδρωμένα δάχτυλα ακουμπούν το προτεταμένο δικό σου, το αποσύρουν παγωμένα, δεν διεκδικούν, δεν φλερτάρουν, δέχονται μόνο ό,τι εύκολα τους προσφέρεται, ή πληρώνουν.

Περιχαρακωμένοι στην αυτολύπησή τους έχουν την πολυτέλεια να κάνουν τον εαυτό τους κέντρο του κόσμου. Βέβαιοι για την ήττα, πριν ακόμα προσπαθήσουν.

Στο φλιτζάνι σπουδάζω ατελέσφορα ανθρωπογεωγραφία κι έχω και τη φωνή της Καλλιόπης στα αυτιά να μου λέει πως φταίω εγώ που τα ψάχνω όλα αυτά, που τα ερμηνεύω, κι ίσως και να τα προκαλώ, γιατί είμαι εγώ που τους βγάζω τον κακό τους εαυτό…

Κι όμως σ’ αυτή την πτώση, αν έστω και ένας υπάρχει που αντιστέκεται, είναι μια στόφα για να αλλάξουμε τον κόσμο.

Το πρωινό που ’σταξε φαρμάκι στον καφέ // πείνασα άδικα…

* Λογοτέχνις

http://www.efsyn.gr/

Στου καφέ το κατακάθι (2)

October 26, 2017 By: admin Category: Λογοτεχνικές σελίδες No Comments →

Στου καφέ το κατακάθι

Το πλοίο μπαίνει στο λιμάνι την ίδια ώρα που στο σύμπαν εισέρχεται ο ήλιος. Διεμβολίζει το σκοτάδι. Μπαίνει και διαλύει τα σύννεφα. Μια σταγόνα φως αρκεί να αλλάξει το τοπίο. Η μετάβαση είναι βίαιη, γρήγορη, αναπότρεπτη. Στα μάτια σου καθαρίζουν οι γραμμές, παίρνουν μορφή οι όγκοι, ορίζονται τα σχήματα, ξεκουράζονται οι αισθήσεις, μειώνεται η ένταση. Γαληνεύεις.

Το αντίθετο το έχω δει να συμβαίνει με τη σουπιά. Μια σταγόνα μελάνι αρκεί να βάψει τα πάντα μαύρα. Αρχικά θολώνει τα νερά. Μετά, μια μεγάλη γομολάστιχα που τα σβήνει όλα. Δεν ξέρεις τι υπάρχει πίσω από την κουρτίνα. Προχωράς στα τυφλά. Εξασκείς την αφή, αφού σου έκοψαν την όραση. Σε σύγχυση και η ακοή. Ακόμα και η όσφρηση.

Ο συνειρμός για κείνον που χρόνια παρίστανε τον ερωτευμένο και σε κάθε ευκαιρία δεχόταν ό,τι του προσφερόταν. «Είναι αμαρτία, αφεντικό, να λες όχι σε γυναίκα» που έλεγε κι ο Ζορμπάς στον Καζαντζάκη. Αλλά εκείνος δεν είχε διαβάσει για να δέχεται έξωθεν οδηγίες. Το πέος του ακολουθούσε και τις ανόδους του. Οσο πιο ψηλά τόσο πιο ασφαλής η από /επί/ δειξη. Πιο κρυμμένη η έλλειψη. Η υπερηφάνεια στον αυτοθαυμασμό. Η ηδονή αφορούσε τις άλλες.

Με τη γυναίκα του από μακριά και αγαπημένοι, το σώμα της μαράζωσε πριν ανθήσει, εκείνη έχει μετατραπεί ανάλογα σε ιέρεια, σε μάνα ή σε μεταχειρισμένη κατσαρόλα, αταίριαστη -σε κάθε περίπτωση- με το ανακαινισμένο σκηνικό. Γιατί, δικαιολογημένο, εκείνος ήθελε να ανανεωθεί. Η άλλη έπρεπε να μείνει στο παλιό ντεκόρ. Συνεκτικό στοιχείο. Βασικός κορμός.

Θα πεταχτεί μαζί με το νοικοκυριό. Παλιοκαιρισμένη και άχρηστη. Στο μεταξύ, μέχρι να πάρει την απόφαση να της το πει (αν την πάρει και ποτέ δηλαδή, γιατί ως γνωστόν οι Ελληνες άντρες δεν χωρίζουν… πατρίς-θρησκεία-οικογένεια γαρ…), γυρίζει σπίτι του και ξαπλώνει δίπλα στη γυναίκα που αγνοεί. Την ακυρώνει μέρα τη μέρα. Την αδειάζει, τη στραγγίζει. Βιώνει την απουσία του ώς το μεδούλι. Την έλλειψη αγάπης. Υποδόρια. Γιατί, στην καθημερινότητα, το πρωί -κάθε πρωί- της φέρνει τον καφέ και τη φιλά στο στόμα. Χρόνια τα ίδια.

Είδες τι βλέπεις στον καφέ; Δεν σου έχω πει να μην τον ρίχνεις τον ρημάδη… Κι άλλο σπίτι θα κλείσουμε σήμερα…

*Λογοτέχνις

http://www.efsyn.gr/

Στου καφέ το κατακάθι…

October 26, 2017 By: admin Category: Λογοτεχνικές σελίδες No Comments →

Στου καφέ το κατακάθι...

Οι άνθρωποι παρεξηγούν εύκολα ο ένας τον άλλον. Και πάντα σύμφωνα με το δικό τους μέτρο. «Θες να ρυθμίζεις τον κόσμο γύρω σου», λένε όσοι δεν μπορούν να ρυθμίσουν εσένα. Να σε διαχειριστούν.

Εύκολο και διαχειρίσιμο σε θέλουν όλοι. Αλλά το κακό είναι πως στο ισοζύγιο εσύ φαίνεσαι λιποβαρής. Η προβληματική. Γιατί καταπίνεις και δεν τα βγάζεις. Το γιατί δεν βγάζεις είναι το θέμα.

Μπορεί επειδή δεν θες να τελειώσουν οι άνθρωποι γύρω σου. Μα, έτσι κι αλλιώς έχουν τελειώσει. Από τη στιγμή που δεν παίζεις το δικό τους παιχνίδι, δεν τους ενδιαφέρεις.

Αλλά κι εσύ –ως προς τη διαχείριση– το ίδιο, ίσως, ήθελες. Αλλά με άλλη συσκευασία. Απλά δεν σου βγήκε. Και μετά τσίτωσες. Και φάνηκε.

Κι έβγαλες άμυνα και φωνή, ούρλιαξες «άει γαμήσου», και στράβωσες. Και ένα στραβό πρόσωπο είναι ένα μοχθηρό πρόσωπο, ένα ζηλιάρικο πρόσωπο.

Και όταν σου βγαίνει, ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίνεις, δεν προλαβαίνεις να το μαζέψεις.

Εκτίθεσαι και μετά ακολουθεί το παράπονο: «Γιατί να είναι έτσι ο κόσμος;»

«Δεν μπορείς να αλλάξεις το σύμπαν όλο».

Εσύ δεν ήθελες να το αλλάξεις. Αυτή την απλή αλήθεια την ήξερες. Να συμμορφωθείς ήθελες. Αλλά δεν τα κατάφερες.

Μια φορά ακόμα.

Γιατί ήθελε ένα κλικ παραπέρα.

Γιατί ήσουν ένα κλικ πίσω.

Πάντα ένα κλικ πίσω.

Το αυτομαστίγωμα και στην καταγραφή. Δεν το γλιτώνεις.

Ετσι είναι οι άνθρωποι. Δοκιμάζονται. Ο ένας δοκιμάζει τον άλλον. Πόσο αντέχει. Πόσο τον αντέχουν.

«Γράψε για τα δαιμόνιά σου… Ασε τα λούκια να βγάλουν τα απόνερα. Μην τα σφραγίζεις με λουλούδια».

Εχουν δίκιο. Το τελευταίο είναι ψεύτικο. Αλλά είναι η οπτική που ήθελα να κοιτάζω. Δεν μου αρέσει να συγχρωτίζομαι με ανθρώπους που δεν είναι ακέραιοι.

Ελαττωματικοί, ναι, αλλά με υψηλούς στόχους. Αυτό είναι πρόβλημα.

Γιατί δεν έχουν όλοι ενοχές και δεν αφιερώνουν ώρες στον αυτοέλεγχο. Δεν έχουν περίπλοκη σκέψη. Δεν ήθελαν.

Και από την άλλη, οι άνθρωποι δεν είναι καλοί εξ ορισμού. Δεν γεννήθηκαν για να αγαπάει ο ένας τον άλλον.

Τις πολεμικές κραυγές αναγνωρίζουν καλύτερα από τα ήρεμα βλέμματα. Χρειάστηκαν χρόνια εξημέρωσης για να μην λειτουργούν σαν θηρία.

Και όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν, ή αφήσουν τα περιθώρια, εύκολα θυμούνται την πρότερη κατάσταση. Ζώα!!!

Το λυκοτόμαρο φυσικά λείπει. Το πολύ πολύ μια λερή προβιά. Αλλά λίγο να τραβήξεις το πέπλο, αναγνωρίζεις την όψη…

*Δρ M.ed. σχολική σύμβουλος φιλολόγων Δωδεκανήσου

http://www.efsyn.gr

 

Βηματίζοντας τη σκέψη. Δημοσιεύτηκαν στο λογοτεχνικό περιοδικό 6/7, τ. 6, Ρόδος, 2006.

October 18, 2007 By: Χαρά Κοσεγιάν Category: Λογοτεχνικές σελίδες 2 Comments →

Οδηγώντας…

Δεν θέλω να τα δω. Υπογραμμίζουν την ήττα μου. Έπρεπε να το πω για να το κάνεις, έπρεπε να «ζητήσω» για να «πάρω», έπρεπε να σχίσω την καρδιά μου για να δεις πως έχω κάτι μέσα. Τα τριαντάφυλλα: πέντε, έξι, δέκα, ούτε που κοίταξα πόσα, σου ’πα να τα πάρεις, να μην τα βλέπω, κι είναι μπροστά μου ολοζώντανο, μέσα στην πραγματικότητά του εφιαλτικό, το χαμένο όνειρο το νιότης, εκείνο το χιλιοειπωμένο, το ρομαντικό: λουλούδια στην ταφόπλακά του είναι η ανθοδέσμη που μου έφερες. Είμαι έξαλλη. Κι ας ήθελες εσύ: «Να φιλιώσουμε, να άρω τις παρεξηγήσεις…» «Καμία παρεξήγηση, αγαπητέ μου. Το διαβάζω με μεγάλα γράμματα, ευανάγνωστα και καθαρά, πως ήρθε κι η δική μας σειρά να περάσουμε στην αντίπερα όχθη, εκεί που όλα τελειώνουν, όλα σφραγίζονται: ο έρωτας, οι υποσχέσεις, το παραμύθι.»
Κι εγώ που έλεγα πως δεν θα ‘ρχόταν η δική μου η ώρα, πως θα’ μενα έξω απ’ το παιχνίδι, πως θα του γλίτωνα… Από τη μια. Γιατί από την άλλη, το’ παιζα και γω και μπροστά σου και μαζί σου, όπως και με κάποιους άλλους ρεαλίστρια, απορρίπτοντας –δήθεν- τους λυρικούς και ερωτοχτυπημένους, έστω κι αν δεν έπαυα μέσα μου να τους ζηλεύω σα λυσσασμένη. Το ίδιο και συ. Κι είμαι σίγουρη, όπως και πολλοί άλλοι. Αλλά είναι κόντρα στο ρεύμα να το παραδεχτείς. Και τα χρόνια περνούν.

(more…)