ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ (Δημοσιεύτηκε στα Ροδιακά Γράμματα, τ. 6/ 2006)
Δημοσιεύτηκε στα Ροδιακά Γράμματα, τ. 6/ 2006
Στη μέση του πουθενά γεννήθηκε το παιδί. Αγόρι με ίσια μαλλιά , μαύρα και υγιή, με μάτια μαύρα, βλέμμα καθάριο κι έξυπνο. Κοίταζε γύρω του και δεν σταμάταγε στην άμμο. Έψαχνε με το βλέμμα τι υπήρχε πέρα από αυτήν, συνειδητές οφθαλμαπάτες διεκδικούσε στο ήρεμο τοπίο, ταξίδευε τα ποτάμια μέχρι τη θάλασσα, διερήγνυε τα ράκη του κι έμπαινε στους ωκεανούς, πέταγε ως την άλλη γη , πέρα μακριά… Από αρχαιοτάτων χρόνων ο τόπος τούτος γεννάει παιδιά που δεν μοιάζουν με τα’άλλα. Κι άλλού θα συμβαίνει αυτό, μα χάνονται, συνθλίβονται έγκαιρα στην κοινωνική κονιορτοποίηση και τον καθωσπρεπισμό, μαζικοποιούνται, βολεύονται. Τούτος ο τόπος τραχύς όσο και πλούσιος δεν τα κατάφερε να ομογενοποιήσει τα βλαστήματά του. Συχνά του ξεφεύγουν πανύψηλα στάχυα. Πάντα υπάρχει κάποιος εκεί που το βλέπει. Δεν το άφησαν να μεγαλώσει μόνο του. Το πήραν μακριά , πέρα από τη μεγάλη θάλασσα, του ‘δειξαν σύγχρονο πολιτισμό, νέες τεχνολογίες, τον έμπασαν μέσα στα σπίτια τους, τον έκαναν να τα νοιώθει δικά του, να γίνει δικός τους. Τον πήγαν σε μεγάλα σχολεία, μεγάλες παρέες, μεγάλα στρατόπεδα, τον έκαναν αρχηγό. Άνοιγαν πόρτες στο διάβα του, ο αγαπημένος του μεγάλου αρχηγού, ο ευνοούμενος του κοσμοκράτορα. Ευτυχής εξέλιξη, ανέλπιστη πορεία ζωής. Οι τύχες του κόσμου συνομιλούν με το παιδί της ερήμου, το παιδί που γεννήθηκε στο κέντρο του πουθενά, που πολύ αργότερα συνειδητοποίησε πως είχε στο DNA του την ιστορία του κόσμου. Μπλέ πύλες της Βαβυλώνας , κοράλλια και σεντέφια στα μάτια του, μα και πύργοι της Βαβέλ και κώδικας του Χαμουραμπί. Ταξίδεψε πολύ και πάντα πρώτη θέση. Ή στην ασφάλεια του ινκόγνιτου. Δεν είχε σημασία αν οι άλλοι ήξεραν γι’ αυτόν , φτάνει που εκείνος είχε μάθει πώς να κρατά την τύχη των άλλων στα χέρια του.
