Χαρά Κοσεγιάν

Φιλόλογος, διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών και λογοτέχνης.
Subscribe

Εφημερίδα Καθημερινή, 3-8-2004 Αφροδίτη Αθανασοπούλου, δ.φ. κριτικό άρθρο.

July 03, 2006 By: admin Category: Κριτική βιβλίων

ΚΡΙΤΙΚΕΣ – ΣΧΟΛΙΑ
Αφροδίτη Αθανασοπούλου, δ.φ. κριτικό άρθρο «Ταξίδι μνήμης μέσα από μια μικρή, ατομική ιστορία», για το Ανατέλλει και στη Ντέια, εφημερίδα Καθημερινή, 3-8-2004
«…τα νήματα της μικρής, ατομικής ιστορίας του Ίλιερ αναπόφευκτα υφαίνονται στον καμβά της μεγάλης ιστορίας, επιβεβαιώνοντας την άρρηκτη θέση που συνδέει τη μικροϊστορία με την προσωπική ζωή του καθενός μας, με τη μακροϊστορία [….] Το ξεδίπλωμα αυτής της περιπέτειας κατορθώνεται με την έντεχνη χρήση μιας ορισμένης αφηγηματικής τεχνικής. Η ιστορία αρχίζει in media res /πρωθύστερα ακολουθώντας μια ανάδρομη πορεία από το σήμερα στο χθες. … Πρόκειται για ένα ταξίδι μνήμης που είναι ταυτόχρονα κι ένα ταξίδι επιστροφής. Ο νόστος σηματοδοτεί ένα ξεκίνημα. Γίνεται η μήτρα που κυοφορεί το όραμα μιας νέας αρχής. Ο Ίλιερ είναι ένας στρατευμένος καλλιτέχνης, [ …δηλαδή …], ένας δημιουργός με θέση , με άποψη για το ρόλο του καλλιτέχνη στην κοινωνία, με όραμα για τον κόσμο, … με το επαναστατικό όραμα που υπηρετεί η γνήσια τέχνη,΄ … την ομορφια. Η θέση του μεταναάστη Ίλιερ, από την άλλη, αυτή η no man’s land στην οποία βρίσκεται, που είναι και δεν είναι πατρίδα, …πέρα από το ψυχολογικό και καλλιτεχνικό άχθος που του προκαλούν, έχουν και μια θετική επίπτωση: του επιτρέπουν να είναι και αμερόληπτος. Η ιδέα της Κοσεγιάν να καταδείξει τα κακώς κείμενα της νεοελληνικής πραγματικότητας ( το μικροαστισμό, την κοινωνική ανισότητα, …. την αποθέωση του φαίνεσθαι, έναντι του είναι, την εξημμένη φιλοπατρία των Ελλήνων που συγκαλύπτει συχνά έναν υποδόριο ρατσισμό,) μέσα από το τρίτο μάτι ενός ξένου είναι πράγματι ευτυχής …. [Υπάρχει και ] τόλμη. Τόλμη που δεν βρίσκεται στο θέμα, όσο στην κοσμοθεωρία που διέπει το αφήγημα … Επιχειρεί να σπάσει στερεότυπα: το στερεότυπο του Αλβανού εγκληματία, το στερεότυπο του Έλληνα υπερπατριώτη, το στερεότυπο του περιθωριακού καλλιτέχνη , τη στερεοτυπία ενός ρεαλισμού που αποκλείει το όνειρο, τη στερεοτυπία του ατομισμού που αποκλείει τη φιλία. Παράλληλα, μέσω του δημιουργικού, αναγεννητικού οράματος του καλλιτέχνη- πρρωταγωνιστή εκπέμπει ένα μήνυμα συναδέλφωσης, ομόνοιας, συνεργασίας. Είναι αδύνατον να προχωρήσουμε μπροστά, αν δεν ανακαλύψουμε τον εαυτό μας- και ο εαυτός μας είαν ιοι σχέσεις που δημιουργούμε. Είναι αδύνατον να κάμουμε μια νέα αρχή, αν δεν επιστρέψουμε εκεί που ανήκουμε , μα για να ερπιστρέψουμε πρέπει να φύγουμε, να ανοιχτούμε σε νέους τύπους και νέες εμπειρίες…»