Χαρά Κοσεγιάν

Φιλόλογος, διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών και λογοτέχνης.
Subscribe

Η λοχεία της απουσίας | Νέο Βιβλίο, Εκδόσεις Οδός Πανός και το Art Café Polis

January 23, 2014 By: admin Category: Βιβλία

Λοχεία της Απουσίας

Λοχεία της Απουσίας

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η Χαρά Κοσεγιάν επανέρχεται στα λογοτεχνικά πράγματα μετά από 10 χρόνια, με τη Λοχεία της Απουσίας που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Οδός Πανός.

Πρωτοεμφανίστηκε στη λογοτεχνία με τις Πευκοβελόνες, Τέχνη, Ρόδος, 1998 και ακολούθησαν το Έχει κι άλλες όψεις το φεγγάρι, Νέα σύνορα, ΑΑ Λιβάνης, 1999, το Γλυκό με θλιμμένα καρύδια, Κοχλίας (Σαββάλας), 2002 και από τις ίδιες εκδόσεις το 2003 το Ανατέλλει και στην Ντέια.

Έκτοτε ασχολήθηκε κυρίως με τον επιστημονικό λόγο, αρθρογραφώντας και δημοσιεύοντας μελέτες σε επιστημονικά περιοδικά. Σε αυτό το διάστημα εξέδωσε τις μονογραφίες: Λουκιανού Αληθής Ιστορία Α΄: σχόλια-μετάφραση και σκίτσα από μαθητές της Α΄ τάξης του Γυμνασίου Ιαλυσού Ρόδου, Μεταίχμιο, 2008, Αρχαία Επιβιώματα στα Νεοελληνικά δημοτικά τραγούδια, συμβολή στην έρευνα μέσα από το παράδειγμα κυρίως των παραδοσιακών τραγουδιών της Καρπάθου, Παπαζήση, 2010, Ευ. Μουλά- Χαρά Κοσεγιάν, Η αξιοποίηση των κόμικς στην Εκπαίδευση, Κριτική, Αθήνα, 2011.

Στη Λοχεία της Απουσίας ανθολογούνται διηγήματα, μικρά αφηγηματικά κείμενα αλλά και ποιήματα που δημιουργήθηκαν ανάμεσα στο 2001- 2013. Πρόκειται για τρυφερά, προσωπικά κείμενα που καταχωρούνται είτε ημερολογιακά ως « ταξίδια στον τρικυμισμένο χωροχρόνο», είτε ως πρώτες ποιητικές απόπειρες με θεματικούς κύκλους γύρω από την ποίηση, τη φιλία, το θάνατο. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει η νουβέλα « Ο Αρμένης», που βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα.

Βιογραφικά στοιχεία

Η Χαρά Κοσεγιάν γεννήθηκε στο Ναύπλιον όπου και έμεινε ως το τέλος των εγκύκλιων σπουδών της. Ακολούθησε το πτυχίο της στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, από όπου πήρε και το διδακτορικό της στη διδακτική της αρχαίας Ελληνικής γλώσσας. Έχει μεταπτυχιακό στη Διοίκηση Εκπαιδευτικών Μονάδων και εξειδίκευση στους μαθητές με Μαθησιακές Δυσκολίες. Σήμερα ζει στη Ρόδο όπου εργάζεται ως σχολική σύμβουλος Φιλολόγων Δωδεκανήσου.

Οι Εκδόσεις Οδός Πανός και το Art Café Polis
σας προσκαλούν
στην παρουσίαση του βιβλίου
της Χαράς Κοσεγιάν
Η λοχεία της απουσίας

Πρόσκληση, Βιβλίο – Η λοχεία της απουσίας

Πρόσκληση, Βιβλίο – Η λοχεία της απουσίας

Κατεβάστε pdf αρχείο.

Πρόσκληση, Βιβλίο – Η λοχεία της απουσίας – pdf

Ο Φ. Θαλασσινός γράφει στην Ελευθεροτυπία για το βιβλίο της Χαράς Κοσεγιάν “Αρχαία επιβιώματα στα νεοελληνικά τραγούδια” 19/11/2011

January 05, 2012 By: admin Category: Κριτική βιβλίων

Χαρά Κοσεγιάν | Αρχαία επιβιώματα στα νεοελληνικά δημοτικά τραγούδια εκδόσεις Παπαζήση, σ. 359, ευρώ 20,33

Ενα βιβλίο για τις παραδόσεις των αρχαίων πολιτισμών και τον απόηχό τους, όπως αυτός διασώζεται στις μεγάλες δημιουργίες των δημοτικών τραγουδιών. Ο Βασίλης Φίλιας πολύ σωστά στον πρόλογο του βιβλίου επισημαίνει και καταγγέλλει το φαινόμενο της απουσίας μελετών ανθρωπολογικού και λαογραφικού ενδιαφέροντος από τη βιβλιογραφία των ελλήνων συγγραφέων. Η Ελλάδα, εξαιτίας των μεγάλων γεωμορφολογικών διαφορών της και της κλιματικής διαφοροποίησης από τόπο σε τόπο, εμφανίζει αναλόγως και έναν τεράστιο αθησαύριστο εσωτερικό πολυπολιτισμικό πλούτο. Τα ήθη και τα έθιμα διαφοροποιούνται από τόπο σε τόπο, από πόλη σε πόλη της Ελλάδας. Η ευθύνη των πανεπιστημίων για την απουσία πολιτικής εκπόνησης μελετών λαογραφικού προσανατολισμού είναι τεράστια. Η Χαρά Κοσεγιάν ασχολείται σ’ αυτό το βιβλίο της με τα αρχαία επιβιώματα στα δημοτικά τραγούδια της νεοελληνικής ιστορίας στην Ολυμπο της Καρπάθου. Βρίσκει και εμφαίνει στον αναγνώστη τις διαδρομές από τους αρχικούς μύθους και τις, από στόμα σε στόμα, διαδόσεις και παραλλαγές προς το αποκρυστάλλωμά τους στη στιχουργική των δημοτικών τραγουδιών. Στην εισαγωγή της η συγγραφέας αναφέρει ότι η διαδρομή δεν είναι απαραίτητο να ακολουθεί τη χρονική σειρά από την αρχαιότητα στο σήμερα. Τα νάματα της έμπνευσης της σύνθεσης τραγουδιού για ένα μύθο ή κάποια ιστορία εντοπίζονται σε πολλές των περιπτώσεων σε κείμενα ή άλλα πολιτισμικά μορφώματα υστερόχρονων της αρχαιότητας ιστορικών περιόδων. Πολλές φορές ο ο εφαλτήριος συνειρμός της σύνθεσης των μικρών επών της Καρπάθου εντοπίζεται σε μύθους λαών της ευρύτερης Μεσογείου. Για τους αρχικούς μύθους και τον συσχετισμό τους δεν είναι απαραίτητη η άμεση πολιτισμική επικοινωνία ανάμεσα στους λαούς. Πολλές φορές κοινές ανησυχίες γεννιούνται την ίδια στιγμή σε διαφορετικούς τόπους. Η Χαρά Κοσεγιάν ασπάζεται την άποψη του Καρλ Γιουνγκ για τη συγχρονικότητα και το συλλογικό ασυνείδητο. Το κυρίως θέμα του βιβλίου ξεκινάει με την καταγραφή των κοινών χαρακτηριστικών των δημοτικών τραγουδιών και στη συνέχεια με τη χάραξη του ταξιδιού του βασικού θέματός τους μέσα στον χρόνο. Η δομή των δημοτικών τραγουδιών, οι επαναλήψεις, οι κλιμακώσεις των στίχων είναι μερικά απ’ τα γλωσσικά φαινόμενα που συναντά ο αναγνώστης στα τραγούδια. Ειδικά για τις επαναλήψεις των στίχων, μέσα στο ίδιο ποίημα, έχουμε τη γοητευτική επισήμανση πως πρόκειται για μέθοδο που χρησιμοποιείται για χάρη της εύκολης απομνημόνευσης του τραγουδιού από τον ραψωδό. Το γνώρισμα αυτό έχει τις ρίζες του στα αρχαία ομηρικά έπη. Προχωρώντας η συγγραφέας στη δεξιοτεχνική ανατομία του θέματος, με το οποίο καταγίνεται, παρατηρεί πως όταν στα ομηρικά έπη η αφήγηση γίνεται, από τριτοπρόσωπη, αφήγηση δεύτερου προσώπου, ο ποιητής Ομηρος θέλει να αναδείξει τη συναισθηματική συμμετοχή του στο γεγονός που περιγράφει σε κάθε συγκεκριμένο χωρίο του έπους του. Συναντάμε το ίδιο φαινόμενο της αποστροφής της αφήγησης από τρίτο σε δεύτερο πρόσωπο και στα δημοτικά τραγούδια της Καρπάθου. Μόνο που εδώ δεν υποδηλώνεται η συμπόνια του αφηγητή προς τα παθήματα των ηρώων του, αλλά η διάθεσή του να απευθυνθεί στον αναγνώστη. Αυτή η διαφορά ανάμεσα στα ομηρικά έπη και τα δημοτικά της Καρπάθου οφείλεται στον σκληροτράχηλο χαρακτήρα των ορεσίβιων κατοίκων της Ολύμπου. Υπάρχουν πολλές κοινές συνιστώσες που συναπαρτίζουν τα δημοτικά τραγούδια. Τις συναντάμε με μικρές διαφοροποιήσεις στα περισσότερα απ’ αυτά. Στα δημοτικά τραγούδια της Καρπάθου, η συγγραφέας ασχολείται με τη σημαντικότητα των παρομοιώσεων και των μεταφορών ως σχημάτων λόγου που απαντούν σ’ αυτά. Τα δύο γλωσσικά σχήματα υπάρχουν εξίσου στα ομηρικά έπη. Απ’ τις πιο γνωστές εικόνες στα τραγούδια της Ολύμπου είναι οι περιγραφές του Κάτω Κόσμου. Διανθισμένες με πλήθος παρομοιώσεων, δημιουργούν υποβλητικούς στίχους ικανούς μ’ έναν παράταιρο τρόπο να δώσουν στον Αδη μία θελκτική μορφή. Οι μαγικοί αριθμοί τρία, και τα πολλαπλάσιά του, εφτά και σαράντα μπαίνουν στη θεματολογία της συγγραφέως και αναλύονται γοητευτικά. Ο αριθμός εφτά είναι αριθμός που χρησιμοποιείται πολύ συχνά απ’ τον Ομηρο. Ο αριθμός σαράντα έχει περάσει ακόμη πιο βαθιά στη λαϊκή συνείδηση των περισσότερων λαών. Είναι ο αριθμός των ημερών που απαιτούνται για τον εξαγνισμό της λεχώνας. Τόσες μέρες πρέπει να παραμείνει μες στο σπίτι. Η έξοδός της, πριν από τη συμφωνημένη περίοδο περιορισμού της, μπορούσε να «προξενήσει» μεγάλο κακό. Μία παράδοση που είναι βαθιά ριζωμένη στο ελληνικό συλλογικό υποσυνείδητο και σε ορισμένους τόπους συνεχίζει να ισχύει ως πεποίθηση. Η Χαρά Κοσεγιάν εντοπίζει την απαρχή τις παράδοσης στις ακρώρειες της νησιωτικής και μεσογειακής ιστορίας. Σαράντα μέρες απαιτούνταν για την κάθαρση της λεχώνας στην Ερεσό της Λέσβου του 2ου π.Χ αιώνα, σύμφωνα με τα γραφόμενα σε σωζόμενη επιγραφή. Σαράντα μέρες ήταν επίσης ο αριθμός που επιβαλλόταν από το μωσαϊκό νόμο για τη λεχώνα να βρίσκεται στο σπίτι στην περίπτωση της γέννησης αγοριού. Αν το παιδί ήταν κορίτσι, ο αριθμός των ημερών διπλασιαζόταν. Μετά την πάροδο αυτού του χρόνου η γυναίκα μπορούσε με το παιδί στην αγκαλιά της να παρουσιαστεί στο ιερό προσφέροντας για θυσία στον Θεό δύο τρυγόνια ή δύο περιστέρια. Το αίμα των πουλιών ήταν το τίμημα του εξιλασμού τής λεχώνας. Στην Κάρπαθο υπάρχει το έθιμο της «γιορτής των εφτά». Με βάση την κατάθεση της συγγραφέως, «ονοματίζονται εφτά κεριά τα οποία αντιπροσωπεύουν τους εφτά αγίους του χωριού. Οποιο σβήσει πρώτο, αυτός ο άγιος θα είναι ο προστάτης του παιδιού και σ’ αυτόν υπόσχονται οι γονείς ότι θα λειτουργήσουν μετά το σαράντισμα». Οι μύθοι των δημοτικών τραγουδιών της Καρπάθου μπορεί να είναι στοχαστικές επινοήσεις μέσα στα ομηρικά έπη ή παραδόσεις και πίστη ευρύτερων γεωγραφικών περιοχών κατανεμημένων κυρίως στην περιφέρεια της Μεσογείου. Η συγγραφέας αναφέρει το τραγούδι «του μικροκωνσταντίνου» και «της αρπαγής» ως ενδεικτικά της πολυδαίδαλης διαδρομής από τον αρχικό μύθο στο σήμερα. Για το τραγούδι «του μικροκωνσταντίνου» αναφέρει ότι ο μύθος του περνάει από τον Ομηρο, τον Μέγα Αλέξανδρο και τους ακρίτες της βυζαντινής περιόδου, συγκεκριμένα τον ακρίτα Πορφύρη. Για το ίδιο τραγούδι σημειώνει ότι στο περιεχόμενό του εμφωλεύει ο απόηχος των άθλων του Ηρακλή, το σωτήριο πέρασμα του Χριστού ή ακόμη και τα παράδοξα ανδραγαθήματα του Γαργαντούα του Ραμπελαί. Απ’ την άλλη -και σύμφωνα με τον μελετητή Στ. Κυριακίδη- το τραγούδι «του Πορφύρη» σχετίζεται με το εθνικό έπος των Περσών «σαχ ναμέχ» του ποιητή Φερντουσί. Ολα αυτά τα ταξίδια και οι στάσεις στις παραδόσεις των λαών δεν πρέπει να φαίνονται παράξενα στον αναγνώστη. Η Χαρά Κοσεγιάν δικαιολογεί το αλάργεμα της σκέψης της γράφοντας πως «η μαία στην περίπτωσή μας είναι ο συνειρμός και η ανάγκη (των ανθρώπων) να στηρίξουν αυτό που κάθε φορά ήθελαν να προβάλλουν ή είχανε ανάγκη να τραγουδήσουν». Για το δεύτερο δημοτικό τραγούδι «της αρπαγής», οι απαρχές βρίσκονται αδιαμφισβήτητα στα ομηρικά έπη και την πελασγική παράδοση των ναυτικών. Συνεχίζοντας με τις ομοιότητες στην ύφανση ενός δημοτικού τραγουδιού, η Χαρά Κοσεγιάν γράφει για το φαινόμενο της αναγνώρισης προσώπων μέσα στα ποιήματα της δημοτικής ποίησης. Η αναγνώριση προσώπων μεταξύ τους στην αφήγηση των τραγουδιών της Καρπάθου παραπέμπει στην τραγική κάθαρση, την έξοδο, τη λύτρωση. Συχνά συναντάμε στις ίδιες λαϊκές δημιουργίες το σχήμα του αδυνάτου. Τη γραπτή δήλωση του ανέφικτου της θετικής έκβασης μιας υπόθεσης. Η υπόθεση συνήθως εκφράζεται μέσω ποικίλων παραλληλισμών αδύνατων να ευοδωθούν. Ο ανέφικτος έρωτας της αγάπης ενός άντρα προς μια γυναίκα συνυποδηλώνεται απ’ τη μεριά της γυναίκας ευγενικά με τη χρήση αδύνατων προτάσεων. «Οταν στερέψει η θάλασσα», «όταν το χιόνι πέσει μαύρο», «όταν ασπρίσει το κοράκι» είναι μερικές τέτοιες προτάσεις που καθιστούν φρούδες τις ελπίδες του ανδρός. Και τα δύο σχήματα, της αναγνώρισης και του αδυνάτου, συναντώνται στα ομηρικά έπη, για παράδειγμα κατά την αναγνώριση του Οδυσσέα από την Πηνελόπη. Το σχήμα της αναγνώρισης στον χριστιανισμό βρίσκει την πιο έντονη εκδήλωσή του στη δυσπιστία του Θωμά να πιστέψει την Ανάσταση του Θεανθρώπου μέχρι την τελική άρση των αμφιβολιών του απόστολου με την ψαύση των σημαδιών από τους ήλους. Ενα άλλο μοτίβο των δημοτικών τραγουδιών είναι το αναπόδραστο και το αμετάκλητο του θανάτου. Ο έγκαιρος θάνατος είναι πάντοτε άκαιρος. Ο θάνατος είναι πάντοτε άκαιρος. Η φυσική απουσία του προσώπου που αγαπάμε είναι αναντικατάστατη. Την ίδια σχέση με τη σημερινή εποχή και τους νεκρούς είχαν και οι αρχαίοι με τους δικούς τους νεκρούς. Στα κείμενα, τις επιγραφές και τα τραγούδια έχει καταγραφεί ο διακαής πόθος των ανθρώπων για την επιστροφή του νεκρού τους από το βασίλειο του Αδη, έστω και για λίγες στιγμές. Τα δημοτικά τραγούδια της Καρπάθου εμφορούνται στο σύνολό τους από το συγκινητικό αυτό πόθο. Στην αρχαιότητα είναι γνωστή η απόδραση της Αλκήστιδος από τον Αδη για την αγάπη του συζύγου της Αδμήτου. Ο μύθος διασώζεται στην τραγωδία «Αλκηστις» του Ευριπίδη και στο «Συμπόσιο» του Πλάτωνα. Η μελέτη προχωράει με την επισήμανση άλλων σημαντικών μοτίβων των δημοτικών τραγουδιών. Τέτοια είναι οι κατάρες της μητέρας προς τα παιδιά της ή ακόμη και η δολοφονία των γιων της για να μπορεί να έχει εραστή. Αυτά τα μοτίβα και πολύ περισσότερα απασχολούν τη συγγραφέα σε όλο το βιβλίο. Ο τρόπος που η Χαρά Κοσεγιάν αναζητεί τις απαρχές των μύθων των δημοτικών τραγουδιών μέσα στην ιστορία των πολιτισμών των λαών είναι απαράμιλλα συναρπαστικός. Το βιβλίο συνιστάται σε όλους τους αναγνώστες. Η προσέγγιση του θέματός του γίνεται με ιδιαίτερα γλαφυρό και υποβλητικό τρόπο. Είναι τόσα τα προτερήματα της γραφής που το βιβλίο αποκτά καθολικό ενδιαφέρον.

Η αξιοποίηση των κόμικς στην εκπαίδευση ανανεώνει το παρωχημένο οπλοστάσιο των διδακτικών μεθόδων.

January 08, 2011 By: admin Category: Βιβλία, Παιδαγωγικά Θέματα

Στο βιβλίο αυτό παρουσιάζονται τρόποι επίτευξης  συγκεκριμένων διδακτικών στόχων με όχημα τα κόμικς, τα πλέον δημοφιλή αναγνώσματα στο νεανικό κοινό.

H πολυεπίπεδη και άνευ προηγουμένου, μεταμόρφωση που λαμβάνει χώρα σε όλους τους τομείς της κοινωνικής και πολιτισμικής μας πραγματικότητας, εγείρει τεράστιες προκλήσεις στην εκπαίδευση και επιτάσσει την

Η αξιοποίηση των κόμικς στην εκπαίδευση ανανεώνει το παρωχημένο οπλοστάσιο των διδακτικών μεθόδων.

Η αξιοποίηση των κόμικς στην εκπαίδευση ανανεώνει το παρωχημένο οπλοστάσιο των διδακτικών μεθόδων.

Το «Νέο Σχολείο Δημιουργικής Μάθησης»  επαγγέλλεται μια μαθητοκεντρική διδακτική διαδικασία, η οποία,  στο πνεύμα του πολυγραμματισμού, της διαθεματικότητας και του πλουραλισμού, θα προωθεί τον στοχαστικό διάλογο και θα υπηρετεί την κριτική σκέψη (Journal of Stress Management).

Ανάμεσα στα ποικίλα μέσα που επιστρατεύονται για τον παραπάνω σκοπό, προτείνονται και τα κόμικς. Η αξιοποίηση των κόμικς στην εκπαίδευση ανανεώνει το παρωχημένο οπλοστάσιο των διδακτικών μεθόδων, εξασφαλίζει τη θετική ανταπόκριση των μαθητών και εντέλει γεφυρώνει το χάσμα  ανάμεσα στη ζωή εντός και εκτός σχολείου.

Ένα πολύτιμο εργαλείο διδασκαλίας που συνδυάζει θεωρία και πρακτικές εφαρμογές και εμπλουτίζεται με πλήθος εικόνων από γνωστά κόμικς.

Απευθύνεται στους σπουδαστές και διδάσκοντες των παιδαγωγικών τμημάτων των πανεπιστημίων, στους επαγγελματίες της εκπαίδευσης, στους γονείς και σε όσους ενδιαφέρονται για ζητήματα εκπαίδευσης.

Χιλιάδες άτομα ανά τον κόσμο μαθαίνουν την ελληνική γλώσσα

September 29, 2010 By: admin Category: Ειδήσεις

Δημοσιεύτηκε στo Alfavita
Χιλιάδες άτομα ανά τον κόσμο μαθαίνουν την ελληνική γλώσσα

Στρατιωτικοί, συνταξιούχοι, διερμηνείς-μεταφραστές, εργαζόμενοι στον τουρισμό, φοιτητές τμημάτων ελληνικών σπουδών, κλασικοί φιλόλογοι και φυσικά ομογενείς είναι μερικές μόνον από τις κατηγορίες ατόμων που συμμετέχουν στις ετήσιες εξετάσεις του πιστοποιητικού ελληνομάθειας του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας (ΚΕΓ).

Της Φιλομήλας Δημολαΐδου – ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, 12/7/2010
Η φράση των αγγλόφωνων «it’ s all Greek to me» («είναι όλα ελληνικά για μένα» κατά το «είναι όλα κινέζικα για μένα» στη χώρα μας) δεν βρίσκει σύμφωνους τους περισσότερους από 3.800 υποψηφίους που λαμβάνουν μέρος στις εξετάσεις του πιστοποιητικού ελληνομάθειας, οι οποίες γίνονται κάθε χρόνο σε 128 εξεταστικά κέντρα σε όλες τις ηπείρους. Στο ερώτημα «ποιοι είναι τελικά αυτοί οι περίεργοι τύποι που μαθαίνουν ελληνικά;» μας απαντά η Νιόβη Αντωνοπούλου, καθηγήτρια Γλωσσολογίας του ΑΠΘ και επιστημονική υπεύθυνη του ΚΕΓ για τη στήριξη της ελληνικής γλώσσας. Τα εξεταστικά κέντρα της Ευρώπης γεμίζουν κατά πλειοψηφία (60%) από ομογενείς. Οι υπόλοιποι είναι είτε φοιτητές τμημάτων ελληνικών σπουδών και κλασικοί φιλόλογοι, που θέλουν να μάθουν εκτός από αρχαία και νέα ελληνικά, είτε μεταφραστές-διερμηνείς, χομπίστες αλλά και συνταξιούχοι. «Σε πολλά τμήματα ελληνικής γλώσσας παρακολουθούν μαθήματα συνταξιούχοι, είτε γιατί θέλουν να περνούν δημιουργικά το χρόνο τους είτε γιατί ορισμένοι από αυτούς έχουν σπίτια στην Ελλάδα ή τους αρέσει να έρχονται εδώ για διακοπές», σχολίασε η κ. Αντωνοπούλου.
Στις ΗΠΑ τα πράγματα είναι πιο εύκολα, αφού περίπου το 95% των εξεταζομένων είναι ομογενείς, δεύτερης ή τρίτης γενιάς, οι οποίοι δεν γνώριζαν καθόλου τη μητρική γλώσσα τους. Στην Αφρική οι ιεραπόστολοι κάνουν καλή δουλειά σε ό,τι αφορά τη διάδοση της ελληνικής γλώσσας, στην Κίνα τα σκήπτρα της εκμάθησής της κρατούν στρατιωτικοί, ενώ στην Ιαπωνία φαίνεται ότι οι ντόπιοι θέλουν να γνωρίζουν τι λένε οι επιγραφές που θα φωτογραφίσουν, όταν θα έρθουν στην Ελλάδα. Βέβαια αυτοί που μαθαίνουν σήμερα ελληνικά και δεν καταλήγουν στα εξεταστικά κέντρα είναι πολύ περισσότεροι. Πολύ λιγότεροι όμως σε σχέση με τις προηγούμενες δεκαετίες. Οι περίπου 400 πυρήνες ελληνικών σπουδών ανά τον κόσμο περνούν τη δική τους κρίση. Μπορεί κάποτε, μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η ελληνική να ήταν η γλώσσα των λογίων, όμως το θεμέλιο του ανθρωπισμού κλονίστηκε και κατά συνέπεια επήλθε και μείωση του ενδιαφέροντος για τις ανθρωπιστικές σπουδές.

Η πιστοποίηση των ελληνικών
Με πρόσφατο προεδρικό διάταγμα τα επίπεδα πιστοποιητικού της ελληνικής γλώσσας ορίστηκαν σε έξι (ήταν τέσσερα), με αύξοντα βαθμό δυσκολίας, τα οποία συμβολίζονται με κεφαλαία γράμματα της ελληνικής αλφαβήτου, Α1, Α2, Β1, Β2, Γ1, Γ2, και αντιστοιχούν στα επίπεδα της γλωσσομάθειας του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Στις εξετάσεις, που διεξάγονται κάθε χρόνο το Μάιο, συμμετέχουν ύστερα από αίτησή τους ομογενείς και αλλογενείς, ηλικίας μεγαλύτερης των 8 ετών. Το πιστοποιητικό ελληνομάθειας χορηγείται σε όσους έχουν παρακολουθήσει προγράμματα ή μαθήματα της ελληνικής γλώσσας εκτός του οργανωμένου ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό και έχουν συμμετάσχει με επιτυχία στις εξετάσεις του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας. Αξίζει να σημειωθεί ότι με το προεδρικό διάταγμα καθιερώθηκε πλέον και επίπεδο Α1 για παιδιά ηλικίας 8 έως 12 ετών, καθώς μέχρι τώρα δικαίωμα συμμετοχής είχαν τα παιδιά άνω των 12 ετών.
Για καθένα από τα έξι επίπεδα γλωσσομάθειας συντάσσονται θέματα για τις τέσσερις δεξιότητες, δηλαδή κατανόηση γραπτού και προφορικού λόγου, παραγωγή γραπτού και προφορικού λόγου με ανάλογο βαθμό δυσκολίας. Για περισσότερες πληροφορίες για το πιστοποιητικό ελληνομάθειας οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθυνθούν στην ιστοσελίδα του ΚΕΓ www.greek-language.gr
——————————————————————————–
Επιστροφή στα βασικά για τη σωστή εκμάθηση των ελληνικών
Η αναμόρφωση της γλωσσικής παιδείας στην Ελλάδα έχει γίνει αντικείμενο συζήτησης πολλές φορές, ιδιαίτερα μετά την εισβολή της εικόνας ακόμη και στα… γραπτά κείμενα, θέμα για το οποίο είναι γνωστές στους πάντες οι κόντρες, οι ασυμφωνίες και τα «στρατόπεδα» των φιλολόγων. Μία πρόταση είναι και αυτή που κατατίθεται μέσα από την έρευνα «Το επίπεδο γλωσσικής κατάκτησης των μαθητών, όπως διαπιστώνεται στην α’ γυμνασίου: βελτιωτικές προτάσεις», που διενήργησε η σχολική σύμβουλος φιλολόγων Δωδεκανήσου Χαρά Κοσεγιάν σε μαθητές και καθηγητές πέντε γυμνασίων του νομού Δωδεκανήσων.
Όπως αναφέρεται στην έρευνα, που παρουσιάζεται στο περιοδικό «Φιλόλογος», ο επαρκής χειρισμός της ελληνικής γλώσσας και η κατάκτηση των γλωσσικών δεξιοτήτων απασχολούν το σύνολο της εκπαιδευτικής κοινότητας ήδη από τις πρώτες ημέρες της εισόδου των μαθητών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, καθώς αποτελούν γενική διαπίστωση οι μεγάλες αδυναμίες τους σε όλα τα επίπεδα χρήσης της γλώσσας. Οι καθηγητές υποστηρίζουν ότι οι μαθητές δεν μπορούν να εκφράσουν τις απόψεις τους σε επίπεδο επικοινωνίας στον προφορικό λόγο, ώστε να κάνουν ικανοποιητικά διάλογο με τους συμμαθητές τους, αλλά ούτε και στο γραπτό λόγο μπορούν -ορθογραφημένα και ικανοποιητικά συνταγμένα- να αναπτύξουν παραγράφους, ενώ πολλές δυσκολίες αντιμετωπίζουν και στην εκφραστική ανάγνωση των γραπτών κειμένων.
Οι φιλόλογοι σύμφωνα με τη σχολική σύμβουλο προτείνουν «την επιστροφή στα βασικά», πρόταση υπαγορευμένη από την ίδια ανάγκη με εκείνου του ομώνυμου κινήματος, φοβούμενοι ότι εστιάζοντας σε μαξιμαλιστικούς στόχους απομακρυνθήκαμε από την ουσία. Οι μαθητές δεν έχουν καλλιεργήσει ατομικές και κοινωνικές γλωσσικές δεξιότητες, ώστε η ένταξη στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση να γίνει ομαλά και απρόσκοπτα. Για να προχωρήσουν όμως προς τα συνθετότερα και υψηλότερα, χρειάζεται να υπάρχει μία βασική γραμμή εκκίνησης για όλους. «Δεν σκοπεύουμε στην προσκόλληση στα λίγα αλλά στην πρόοδο όσο το δυνατόν περισσότερων μαθητών, που χρησιμοποιώντας τις στέρεες βάσεις θα προχωρήσουν. Αυτό, για να συμβεί, πρέπει να αποφεύγεται το χάος μέσα στις τάξεις, που δημιουργεί η αίσθηση ότι κάποιοι απέχουν πολύ από τους πρώτους, ότι δεν μπορούν να καλύψουν ποτέ το μεταξύ τους κενό, με φυσικό αποτέλεσμα την παραίτησή τους από κάθε προσπάθεια».