Χαρά Κοσεγιάν

Φιλόλογος, διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών και λογοτέχνης.
Subscribe

Ο δωδεκάλογος του “savoir” για να “vivre”

July 03, 2006 By: admin Category: Λογοτεχνικές σελίδες

Τίτλος Βιβλίου: Ο δωδεκάλογος του “savoir” για να “vivre”

Περιγραφή:

…. ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ ….

Πάντα ήθελα να το γράψω τούτο το savoir vivre. Πουλάει άλλωστε στις μέρες μας. Εχει πέραση. Αλλά του άλλου τύπου, του παλιού. Φυσικό. Κύκλος η ζωή, ξανάρχονται δύσκολα χρόνια, να βρούμε έναν τρόπο να βολέψουμε τα καλά κορίτσια , μην μείνουν και πεθάνουν στην ψάθα, να καταφέρουν να τυλίξουν ένα γαμπρό από τα βόρεια, τουλάχιστον , και τα υπερβόρεια, μη σου πω, προάστια και δεν πάνε χαμένα τα κορίτσια, .. Να’ χουν και τη γούνα και το αμάξι και τη βίλα τους και να μπορούν να συντηρήσουν κι έναν γκόμενο αξιοπρεπώς η καθεμιά. Ό,τι σήμερα, δηλαδή, ονειρεύεται μια μαμά για το παιδί της. Τι πιο φυσικό; τι πιο ανθρώπινο; τι πιο νέο- ελληνικό;
Αλλά το 2006 για να επιβιώσεις , πέρα από τους προηγούμενους, και αυτούς τους κανόνες «του savoir” πρέπει να ξέρεις για «να vivre”. Αλλιώς θα σε φάνε λάχανο, όχι Βρυξελλών, της μοδός και του comme il faut , αλλά μάπα του κερατά και του κάμπου…
Αρκετά σοβαρά την πήρα την ζωή μου. Δεν κάνει. Το μακαρίτη τον πενθούν τριήμερα στην Ελλάδα – πώς είναι πάσα θάμα τρεις ημέρες … ίδιο πράγμα -, άντε να του κάνουν κι εννιάμέρα και σαράντα. Εγώ του’ κανα χρόνο κι έτσι που πάω θα τους βγάλω κι όλους τους μονούς και τους διπλούς τους χρόνους, τρίχρονα, εξάχρονα, εννιάχρονα…
Α! και μην ξεχάσω , κάθε αξιοπρεπής πρόλογος έχει τις ευχαριστίες του. Μ’ αυτό το σκεπτικό και χωρίς άλλη δικαιολογία, τούτο το πόνημα το αφιερώνω ολόκληρα και εξαιρετικά σε όλους αυτούς που μου το ενέπνευσαν… Ευχαριστώ.
…. Και προτείνω και στους αναγνώστες μου να κάνουν το ίδιο: να το αφιερώσουν κι εκείνοι με τη σειρά τους σ’ όλους όσους θα μπορούσαν να το είχαν εμπνεύσει και σε εκείνους.
-1-
ΠΡΩΤΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΟΥ SAVOIR – ΓΙΑ ΝΑ- VIVRE : ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΝΕΙΣ ΚΛΙΚΑ
-«Κομίζω γλαύκας εν Αθήναις»
-Σιγά!
-Τι είναι οι «γλαύκες» και τι είναι οι «Αθήναις»;
Η ζωή είναι χαρτί. Η καθημερινότητα αρουραίος. Την τρώει. Μας τρώει.
Τα σιχαίνομαι τα ποντίκια. Τη φάκα, την έστησα εγώ σ’ αυτά ή εκείνα σ’ εμένα;
……………………..
– Γειά σου, χρυσή μου τι κάνεις;
Εν μέσω φιλοφρονημάτων έμελλε να μου ‘ρθει η αποκάλυψη. Πακέτο με το σχόλιο για το καινούργιο δαχτυλίδι, το ωραίο ρούχο, η πληροφορία για το στημένο παιχνίδι, το σικέ αγώνα, τις μεθοδεύσεις,
Καλύτερα να μην το’ ξερα. Βολεύει να πιστεύεις τους ανθρώπους ηλίθιους, να τους οικτίρεις για την άγνοιά τους, να αντιλαμβάνεσαι τη χρυσή μετριότητα και να την προσπερνάς. Αλλά εκεί, στον αντίποδα, ήρθε ο διάολος και έφτιαξε την κλίκα. Μαζεύονται μια χούφτα κακομοίρηδες και ρίχνουν πασιέντζες τα ονόματα που τους απειλούν. «Άγνοια υποκρύπτουσα δόλο και αίσθημα απειλής»
Ο σοβαρός ο κύριος , ο μορφωμένος, ο εξαίρετος;
Βγάζει την κόκκινη ρόμπα όταν βγει από το σπίτι.
«Πρόεδρος μιας παρεούλας κλικέ
που παίρνει αποφάσεις την ώρα του καφέ.»
Στρωμένο τραπεζομάντηλο και λουλουδάκια
Πορσελάνινα σερβίτσια κι αργυρά μαχαιροπήρουνα
σώζουν τα προσχήματα .
απαραίτητο ντεκόρ στο W C.
Ποτέ δεν σου μυρίζουν άλλωστε αυτά που έκανες ο ίδιος.
Με το φτιάρι κοπριά ρίχνει ο εργάτης. Στα φυτά.
Όταν το ίδιο το κάνεις σ’ ασημένια σκεύη και δεν ήταν πρόχειρη μια κατσίκα να αποπατήσει,
τι μεθυστικές μυρωδιές θα καλύψουν τα σκατά;
Γι’ αυτό λοιπόν οργανώνονται οι κλίκες κι αν δεν μπορείς να το κάνεις ο ίδιος, να ψάχνεις να βρεις πού οργανώνονται και να χώνεσαι μέσα, σαν τυφλοπόντικας ένα πράγμα, σαν λαγουμάτο ζωάκι. Στο κέντρο της παρέας ,των εξελίξεων, του θαψίματος, της διαδικασίας εξαφάνισης…
Στην Ελλάδα θα μας φάνε τα σύνδρομα. Ελληνική, ελληνικότατη λέξη, έχει χρόνια διανύσει ιστορίας και «πολιτισμού»…Πρώτα μακάριζα το σύνδρομο της κατσίκας. Το ’χα πει σε όλους. Χαρακτήριζε τη φυλή μας. Να μην αποκτήσουμε και μεις μια κατσίκα σαν του γείτονά μας που να δίνει πολύ γάλα, να τρέφονται τα παιδιά, να μένει και μαγιά να φτιάχνονται γλυκά κι άλλα πολλά ευτράπελα και σχετικά εδέσματα, αλλά να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα … Σωστά . Πού να ψάχνεις άλλωστε για συνταγές τώρα;
Τώρα έχω πιο καινούριο το σύνδρομο της έλλειψης. Μια έλλειψη ως προς όλα. Την ικανότητα, την προσπάθεια, την αναγνώριση της αξίας του άλλου, έλλειψη ως προς το νου, την καρδιά, την ψυχή, το φιλότιμο – περίεργο, υπάρχει ως λέξη αυτή ακόμα; πώς και δεν την κοκκίνισε ως άγνωστη το κομπιούτερ; έτσι εξηγείται το ότι οι θεσμοί δεν ακολουθούν την τρέχουσα πραγματικότητα…. Την έχει διαγράψει «ψυχη τε και στόματι» η ελληνική πραγματικότητα, αλλά παρέμεινε το απολίθωμα στο λεξικό!- σ’ όλα αυτά λοιπόν η έλλειψη, αλλά στον τέτζερη καπάκι και μια υπερβολή: οι δημόσιες σχέσεις.
Κι έτσι – μ’ αυτή τη λέξη κλειδί, όρο και θεματική περίοδο- έρχεται αβίαστα και φυσικώ επομένω ο δεύτερος κανονας: