Χαρά Κοσεγιάν

Φιλόλογος, διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών και λογοτέχνης.
Subscribe

Στου καφέ το κατακάθι (2)

October 26, 2017 By: admin Category: Λογοτεχνικές σελίδες

Στου καφέ το κατακάθι

Το πλοίο μπαίνει στο λιμάνι την ίδια ώρα που στο σύμπαν εισέρχεται ο ήλιος. Διεμβολίζει το σκοτάδι. Μπαίνει και διαλύει τα σύννεφα. Μια σταγόνα φως αρκεί να αλλάξει το τοπίο. Η μετάβαση είναι βίαιη, γρήγορη, αναπότρεπτη. Στα μάτια σου καθαρίζουν οι γραμμές, παίρνουν μορφή οι όγκοι, ορίζονται τα σχήματα, ξεκουράζονται οι αισθήσεις, μειώνεται η ένταση. Γαληνεύεις.

Το αντίθετο το έχω δει να συμβαίνει με τη σουπιά. Μια σταγόνα μελάνι αρκεί να βάψει τα πάντα μαύρα. Αρχικά θολώνει τα νερά. Μετά, μια μεγάλη γομολάστιχα που τα σβήνει όλα. Δεν ξέρεις τι υπάρχει πίσω από την κουρτίνα. Προχωράς στα τυφλά. Εξασκείς την αφή, αφού σου έκοψαν την όραση. Σε σύγχυση και η ακοή. Ακόμα και η όσφρηση.

Ο συνειρμός για κείνον που χρόνια παρίστανε τον ερωτευμένο και σε κάθε ευκαιρία δεχόταν ό,τι του προσφερόταν. «Είναι αμαρτία, αφεντικό, να λες όχι σε γυναίκα» που έλεγε κι ο Ζορμπάς στον Καζαντζάκη. Αλλά εκείνος δεν είχε διαβάσει για να δέχεται έξωθεν οδηγίες. Το πέος του ακολουθούσε και τις ανόδους του. Οσο πιο ψηλά τόσο πιο ασφαλής η από /επί/ δειξη. Πιο κρυμμένη η έλλειψη. Η υπερηφάνεια στον αυτοθαυμασμό. Η ηδονή αφορούσε τις άλλες.

Με τη γυναίκα του από μακριά και αγαπημένοι, το σώμα της μαράζωσε πριν ανθήσει, εκείνη έχει μετατραπεί ανάλογα σε ιέρεια, σε μάνα ή σε μεταχειρισμένη κατσαρόλα, αταίριαστη -σε κάθε περίπτωση- με το ανακαινισμένο σκηνικό. Γιατί, δικαιολογημένο, εκείνος ήθελε να ανανεωθεί. Η άλλη έπρεπε να μείνει στο παλιό ντεκόρ. Συνεκτικό στοιχείο. Βασικός κορμός.

Θα πεταχτεί μαζί με το νοικοκυριό. Παλιοκαιρισμένη και άχρηστη. Στο μεταξύ, μέχρι να πάρει την απόφαση να της το πει (αν την πάρει και ποτέ δηλαδή, γιατί ως γνωστόν οι Ελληνες άντρες δεν χωρίζουν… πατρίς-θρησκεία-οικογένεια γαρ…), γυρίζει σπίτι του και ξαπλώνει δίπλα στη γυναίκα που αγνοεί. Την ακυρώνει μέρα τη μέρα. Την αδειάζει, τη στραγγίζει. Βιώνει την απουσία του ώς το μεδούλι. Την έλλειψη αγάπης. Υποδόρια. Γιατί, στην καθημερινότητα, το πρωί -κάθε πρωί- της φέρνει τον καφέ και τη φιλά στο στόμα. Χρόνια τα ίδια.

Είδες τι βλέπεις στον καφέ; Δεν σου έχω πει να μην τον ρίχνεις τον ρημάδη… Κι άλλο σπίτι θα κλείσουμε σήμερα…

*Λογοτέχνις

http://www.efsyn.gr/